บทที่ 1 ลีลาที่ลืมไม่ลง

ลีลาที่ลืมไม่ลง (18+)

แสงไฟระยิบระยับภายในฮอลล์จัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมสิขรินทร์ดูจะพร่าเลือนไปทุกขณะในสายตาของ แก้มใส กราฟิกดีไซน์เนอร์สาววัย 25 ปี ผู้มีใบหน้าหวานล้อมรอบด้วยเรือนผมดัดลอนศิริลักษณ์ วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีนู้ดที่ขับเนียนผิวละเอียดให้ดูผุดผ่อง แม้บุคลิกภายนอกจะดูสดใสและเป็นมิตร แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววความดื้อรั้นและฉลาดทันคน อันเป็นเอกลักษณ์ของคนประเภทด่ามาด่ากลับที่ไม่ยอมก้มหัวให้อำนาจมืดง่ายๆ

"ชนแก้วหน่อยเร็วยัยแก้ม งานใหญ่ผ่านไปได้เพราะฝีมือแกเลยนะ" แป้งเพื่อนสนิทสายซัพพอร์ตที่ควบตำแหน่งครีเอทีฟจอมปากจัด ยื่นแก้วค็อกเทลสีสวยมาให้

"พอแล้วยัยแป้ง ฉันเริ่มจะมึนแล้วนะ" แก้มใสหัวเราะร่าพลางจิบเครื่องดื่มรสหวานไปอีกอึกใหญ่ เธอโตมาในครอบครัวชนชั้นกลางที่อบอุ่นและสอนให้เธอรักในศักดิ์ศรี การได้ฉลองชัยชนะจากหยาดเหงื่อแรงงานจึงเป็นเรื่องหอมหวานเสมอ

ห่างออกไปในมุมมืดของโซน VIP สิบทิศ ทายาทหนุ่มวัย 32 ปี เจ้าของอาณาจักรโรงแรมเครือ สิขรินทร์นั่งนิ่งสงบราวกับรูปปั้นเทพบุตร ใบหน้าคมเข้มเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วดูเย็นชาและไร้ความรู้สึก เขาสวมสูทอาร์มานี่สีดำสนิทที่ขับเน้นรูปร่างสูงใหญ่กำยำและบารมีของผู้นำอย่างเต็มเปี่ยม สิบทิศมักจะวางระยะห่างกับผู้หญิงทุกคนเสมอ เพราะปมในอดีตที่เคยโดนหลอกใช้เรื่องผลประโยชน์ทำให้เขากลายเป็นคนตายด้านและมองความรักเป็นเรื่องไร้สาระ ชีวิตของเขาถูกขีดเส้นโดยความคาดหวังของพ่อแม่มาตลอดจนกลายเป็นคนมาดนิ่งที่เดาใจยาก

"ไอ้ทิศ แกจะทำหน้าเป็นน้ำแข็งขั้วโลกไปถึงไหนวะ งานเลี้ยงบริษัทนะเว้ย ไม่ใช่งานศพ" นนท์ เพื่อนสนิทเจ้าของผับหรูเดินเข้ามาตบบ่าพลางหัวเราะร่วนตามสไตล์เพลย์บอยสายฮา

"ฉันเบื่อ พวกประจบสอพลอ" สิบทิศตอบเสียงเรียบพลางปรายตาไปมองกลุ่มพนักงานที่กำลังสนุกสนาน

"เออๆ งั้นแกก็ขึ้นไปพักเถอะ เห็นว่าพรุ่งนี้คุณหญิงแม่แกจะนัดรดามาคุยเรื่องแต่งงานไม่ใช่เหรอ" นนท์แซวถึงคู่หมายนักการเมืองที่ครอบครัววางตัวไว้ให้

สิบทิศขมวดคิ้ว ปมเรื่องการต้องปลดแอกตัวเองจากความคาดหวังของครอบครัวเป็นสิ่งที่เขาแบกไว้จนหนักอึ้ง เขาตัดสินใจลุกขึ้นและเดินเลี่ยงออกจากงานเลี้ยงเพื่อกลับห้องพักส่วนตัวบนชั้นสูงสุด โดยไม่รู้เลยว่าคืนนี้ความเจ้านะเบียบในชีวิตเขากำลังจะสิ้นสุดลง

เวลาผ่านไปจนเกือบตีสอง แก้มใสเดินโซซัดโซเซมาที่เคาน์เตอร์ลงทะเบียนที่ตอนนี้พนักงานกำลังวุ่นวายกับการจัดการเรื่องที่พักให้แขก

"ขอ ขอคีย์การ์ดห้องพักสำรองที่บริษัทจองไว้หน่อยค่ะ"

พนักงานต้อนรับที่กำลังลนลานหยิบคีย์การ์ดใบหนึ่งที่วางแยกไว้บนถาดกำมะหยี่สีแดงส่งให้เธอด้วยความรวดเร็ว

"นี่ค่ะคุณ ลิฟต์ฝั่งขวาชั้นบนสุดนะคะ"

ความมึนเมาทำให้แก้มใสไม่ทันสังเกตเลยว่า การ์ดที่เธอได้รับมานั้นคือ 'Master Card' สีทองสลักตราสิขรินทร์ ซึ่งเลขาฯ ของสิบทิศวางทิ้งไว้เพื่อรอจัดการเอกสาร การ์ดใบนี้มีอภิสิทธิ์เหนือห้องพักทุกห้อง รวมถึงเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเจ้าของอาณาจักรด้วย

แก้มใสกดลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นสูงสุดด้วยความเข้าใจผิด เธอรูดการ์ดสีทองเข้ากับประตูห้องสูทที่ใหญ่ที่สุด ระบบเซ็นเซอร์อ่านค่าอภิสิทธิ์ของการ์ดแล้วปลดล็อคให้อย่างง่ายดาย

แกร็ก...

ประตูห้องสุดหรูเปิดออก แก้มใสพาร่างที่ร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้าไปด้านใน ห้องทั้งห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากตึกสูงภายนอกที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานยักษ์ เธอทิ้งกระเป๋าลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะคลานขึ้นไปบนเตียงกว้างที่ส่งกลิ่นหอมสะอาดผสมกับกลิ่นอายของบุรุษเพศที่เข้มข้น

"อือเตียงนุ่มจัง" เธอพึมพำพลางซุกหน้าลงกับหมอน

ทว่าความเย็นเฉียบของแผ่นหลังกลับสัมผัสได้ถึงความร้อนจากกายหนาของใครบางคน สิบทิศที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและนอนพักสายตาอยู่บนเตียงสะดุ้งสุดตัว เขาพลิกกายขึ้นคร่อมร่างเล็กที่บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวทันทีตามสัญชาตญาณ

"เธอเป็นใคร" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องในความมืด

แก้มใสสะดุ้งลืมตา ดวงตากลมโตฉ่ำปรือสบเข้ากับดวงตาคมปราบที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธของชายหนุ่ม กลิ่นกายชายหนุ่มที่เนี้ยบและดุดันทำเอาหัวใจสาวเจ้าเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

"บอส บอสสิบทิศเหรอคะ" เธอครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

สิบทิศชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหวานของพนักงานสาวที่เขาเคยเห็นผ่านตาว่าเก่งและดื้อรั้นที่สุดในแผนกกราฟิกกำลังอยู่ใต้ร่างเขา ความใสซื่อที่ผสมกับความเย้ายวนโดยไม่ตั้งใจของเธอทำให้กำแพงความเย็นชาที่เขาสร้างมานับสิบปีพังทลายลง มือหนาที่ตอนแรกตั้งใจจะกระชากเธอออกไป กลับค่อยๆ ลูบไล้ไปตามพวงแก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อ

"เมามากใช่ไหม แก้มใส" เขาพึมพำชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้

"อื้อ ร้อนแก้มร้อน" แก้มใสประท้วงเบาๆ มือเรียวที่เคยถือปากกาเมาส์สั่นเทาเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอหนา ผิวเนื้อที่เสียดสีกันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของสิบทิศให้ลุกโชน เขาโน้มใบหน้าลงไปบดเบียดริมฝีปากนุ่มอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปตักตวงความหวานปนรสค็อกเทลอย่างหิวโหย

"อื้อออ!" แก้มใสครางประท้วงในลำคอเมื่อถูกรุกรานอย่างหนักหน่วง แต่ความซ่านสยิวกลับทำให้เธอแอ่นอกเข้าหาแผงอกแกร่งที่เปลือยเปล่าของเขาโดยไม่รู้ตัว

สิบทิศพยายามข่มอารมณ์ เขารู้ดีว่านี่คือความผิดพลาด แต่เมื่อริมฝีปากนุ่มหยุ่นของหญิงสาวแตะเข้าที่สันกรามของเขา ความสุขุมเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วก็ปลิวหายไปในอากาศ เขาบดเบียดริมฝีปากลงไปครอบครองความหวานนั้นอย่างรุนแรงและโหยหา