บทที่ 2 ลีลาที่ลืมไม่ลง (18+)

ลีลาที่ลืมไม่ลง (18+)

สิบทิศผละริมฝีปากออกเพียงครู่เพื่อจัดการกับชุดเดรสสีนู้ดที่เกะกะ เขาใช้มือหนากระชากซิปด้านหลังจนขาดวิ่น ก่อนจะปัดป้องอาภรณ์ชิ้นน้อยออกไปจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่ขาวผ่องตัดกับผ้าปูที่ดินสีเข้ม แสงไฟสลัวจากตึกสูงภายนอกสะท้อนให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่สมบูรณ์แบบจนสิบทิศต้องลอบกลืนน้ำลาย

บทรักที่เริ่มต้นจากความเข้าใจผิดทวีความเร่าร้อนขึ้นตามลำดับ สิบทิศลืมสิ้นทุกความเหมาะสม ลืมแม้กระทั่งคู่หมั้นที่แม่หาไว้ให้ เขารุกรานและตักตวงจากร่างกายเนียนนุ่มของแก้มใสราวกับคนหิวโหยมานานแสนนาน ในขณะที่แก้มใสเองก็ตอบสนองเขาด้วยความรุ่มร้อนไม่แพ้กัน กรงขังแห่งความโดดเดี่ยวของบอสจอมร้ายพังทลายลงในคืนเดียว โดยมีร่างเล็กๆ นี้เป็นผู้ทำลายมัน

"สวยกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก"

เขาไม่รอช้า ก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น มือหนาทั้งสองข้างบีบเค้นปทุมถันคู่สวยอย่างเน้นหนัก จังหวะที่เขาฝังคมเข็มลงบนยอดอกชูชัน ทำเอาแก้มใสสะดุ้งเฮือก ขาเรียวทั้งสองข้างเริ่มขยับถูไถไปกับขาแกร่งของเขาด้วยความรัญจวน

"บอส อ่า อย่าแกล้ง"

"ฉันไม่ได้แกล้ง ฉันกำลังจะเอาจริง"

สิบทิศพลิกตัวเธอให้หันหลังคุกเข่าในท่าคลานพิงหมอนใบใหญ่ ท่าทางที่น่าอัปยศแต่กลับเร้าอารมณ์ชายหนุ่มจนถึงขีดสุด เขาประกบกายเข้าหาจากทางด้านหลัง มือหนาหนึ่งข้างรั้งเอวบางไว้แน่น ส่วนอีกข้างเลื่อนลงไปสัมผัสกับใจกลางความสาวที่ฉ่ำแฉะเตรียมพร้อม

"อ๊ะ!!! ฮ้าาา" แก้มใสซบหน้าลงกับหมอน เสียงครางสั่นระรัวเมื่อนิ้วแกร่งเริ่มสำรวจความอ่อนนุ่ม

ไม่ปล่อยให้รอช้า สิบทิศจับสะโพกมนไว้มั่นก่อนจะกดแทรกความแข็งขึงดุดันเข้าหาเธอในคราวเดียวจนสุดทางรัก

"โอ๊ย!!! เจ็บแก้มเจ็บ" น้ำตาเม็ดเล็กคลอหน่วยตาเมื่อความยิ่งใหญ่รุกล้ำเข้ามาจนคับแน่น

"ชู่ววว ทนหน่อยนะแก้มใส เดี๋ยวก็หาย" สิบทิศกัดฟันกรอด ความคับแน่นของเธอทำให้เขาเกือบจะถึงฝั่งฝันตั้งแต่เริ่ม เขาเริ่มขยับโยกสะโพกจากจังหวะเนิบนาบเป็นหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานไปกับเสียงครางหวานหูที่ระเบิดออกมาไม่ขาดสาย

สิบทิศโน้มตัวลงไปกอดรัดร่างเล็กจากด้านหลัง ปากก็ขบเม้มแผ่นหลังเนียนละเอียดเพื่อตีตราจอง ทุกจังหวะกระแทกกระทั้นคือการปลดปล่อยความอัดอั้นที่แบกไว้มาทั้งชีวิต

"อา แก้มใส เธอแม่ง" เขาสบถหอบพร่าขณะที่ความเสียวซ่านพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

พายุรักที่เริ่มต้นจากความเข้าใจผิดทวีความรุนแรงขึ้นบนเตียงกว้าง กรงขังแห่งความโดดเดี่ยวของบอสจอมร้ายพังทลายลงสิ้นซากในคืนเดียว โดยมีร่างเล็กๆ ที่สั่นเทานี้เป็นผู้มอบกุญแจให้เขาอย่างเต็มใจในความมึนเมา

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดจ้าส่องทะลุม่านราคาสูงลิบเข้ามาแยงตา ทำให้แก้มใสค่อยๆ ขยับตัวอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่างโดยเฉพาะช่วงล่างทำให้เธอขมวดคิ้วแน่น เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคย และที่สำคัญมีท่อนแขนแกร่งของใครบางคนพาดเอวเธอไว้แน่น

เธอค่อยๆ หันหน้าไปมอง และนั่นทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น

"บอส!!!"

แก้มใสกรีดร้องในใจแต่ไม่มีเสียงออกมา เธอรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นพลางคว้าผ้าห่มมาคลุมกาย สิบทิศที่ถูกรบกวนการนอนค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าคมเข้มที่ดูหล่อเหลายามเช้าไม่ได้ทำให้เธอเคลิ้มแม้แต่น้อย เพราะสายตาที่เขามองกลับมานั้นมันเย็นชาจนน่าใจหาย

"ตื่นแล้วก็ดี" สิบทิศลุกขึ้นนั่งอย่างมั่นคง แผงอกกว้างที่มีรอยเล็บจางๆ ยิ่งตอกย้ำเหตุการณ์เมื่อคืน

เขามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนผู้ชายที่เพิ่งเสร็จกิจจากผู้หญิงที่ไม่มีความสำคัญ ความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมห้องอยู่นาน ก่อนที่บอสจอมโหดจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ศักดิ์ศรีของแก้มใสขาดสะบั้น

"เรื่องเมื่อคืนถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ฉันจะสั่งให้บัญชีโอนเงินเข้าบัญชีเธอเป็นพิเศษ ลืมเรื่องนี้ไปซะ และกลับไปเป็นเจ้านายกับลูกน้องเหมือนเดิม"

เพียะ!

ใบหน้าหล่อเหลาสะบัดไปตามแรงตบของมือเล็ก แก้มใสมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและเสียใจ

"เงินของบอสเก็บไว้ใช้กับคนที่เขาอยากขายเถอะค่ะ สำหรับฉันเรื่องเมื่อคืนคืออุบัติเหตุที่ซวยที่สุดในชีวิต"

แก้มใสรีบคว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายมาสวมใส่ด้วยมือที่สั่นเทา เธอหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาเชือดเฉือน ก่อนจะประกาศกร้าว

"ฉันขอลาพักร้อนยาวตั้งแต่วันนี้ และอย่าหวังว่าฉันจะยอมก้มหัวให้บอส"

เธอเดินปังๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้สิบทิศนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนาลูบข้างแก้มที่ยังสั่นสะเทือนจากแรงตบ ในใจของเขากลับมีความรู้สึกประหลาดพลุ่งพล่านขึ้นมา มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกที่ว่าเขาไม่มีวันลืมแก้มใสในคืนนี้ได้เลย