บทที่ 4 ตามกลับ (2)

ตามกลับ

แก้มใสผลักประตูห้องทำงานประธานบริหารเข้าไปโดยไม่รอให้ใครอนุญาต ภายในห้องยังคงเนี้ยบและเย็นเฉียบเหมือนเดิม สิบทิศในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขากำลังพิจารณาแบบร่างบางอย่าง และทันทีที่เห็นแก้มใส มุมปากหยักลึกก็กระตุกยิ้มเพียงเล็กน้อยที่ดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก

"นึกว่าจะเก่งกว่านี้ซะอีก สุดท้ายก็หนีเงาตัวเองไม่พ้น"

"บอสต้องการอะไรคะ จดหมายฉบับนี้มันคืออะไร ฉันขอลาพักร้อนตามสิทธิ์นะคะ"

สิบทิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาเธอช้าๆ ท่าทางนิ่งขรึมและสุขุมของเขาทำให้ห้องทั้งห้องดูแคบลงไปถนัดตา

"สิทธิ์ของเธอมี แต่หน้าที่ของเธอก็ต้องทำ โปรเจกต์นี้บริษัทลงทุนไปมหาศาล และเธอคือคนที่กุมความลับของดีไซน์ทั้งหมดไว้ ถ้าเธอหายไปเฉยๆ สัญญาจ้างระบุชัดเจนว่าเธอต้องชดใช้"

"บอสจงใจแกล้งฉัน"

"ฉันไม่ได้แกล้งฉันแค่ทำงาน" เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนแก้มใสได้กลิ่นน้ำหอมเท่ๆ ที่ทำให้เธอนึกถึงคืนนั้น ใบหน้าคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของเธอ

"หรือว่าเธอกลัวที่จะสบตาฉัน กลัวว่าใจตัวเองจะกลับไปหวั่นไหวเหมือนคืนนั้น"

"หยุดพูดเรื่องนั้นนะ" แก้มใสแหวใส่และยกมือหมายจะตบหน้าเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้สิบทิศกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน เขาออกแรงบีบเบาๆ แต่หนักแน่น ความหึงหวงและต้องการเอาชนะที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่งเริ่มแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ประตูห้องถูกเปิดออกโดยไม่รอสัญญาณ พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวร่างสูงระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิงรดาคู่หมั้นสาวลูกสาวนักการเมืองชื่อดังที่ถูกวางตัวไว้ให้สิบทิศ เธอสวย สง่า แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววร้ายลึกและขี้อิจฉาทันทีที่เห็นสิบทิศกำลังจับข้อมือพนักงานสาวคนหนึ่งอยู่

"ทิศคะทำอะไรอยู่เหรอคะ" รดาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

สิบทิศปล่อยมือแก้มใสทันทีและกลับไปทำหน้านิ่งขรึมเหมือนเดิม "คุยเรื่องงานน่ะรดา นี่แก้มใส กราฟิกดีไซน์เนอร์ของโปรเจกต์ใหม่"

รดากวาดสายตามองแก้มใสตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม

"อ๋อ!!! พนักงานคนนี้นี่เองที่ทำให้ทิศต้องวุ่นวาย เห็นเลขาฯ บอกว่าหนีงานไปพักร้อนจนงานเสียเหรอคะ หน้าตาก็ดูซื่อๆ ไม่น่าเหลี่ยมจัดขนาดนี้เลยนะ"

แก้มใสกำหมัดแน่น นิสัยด่ามาด่ากลับของเธอเกือบจะทำงาน แต่สิบทิศกลับพูดแทรกขึ้นมาด้วยเสียงเรียบ

"รดามาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่า"

"คุณหญิงป้าให้รดามาตามคุณไปทานข้าวกลางวันค่ะ แล้วก็จะคุยเรื่องเตรียมงานหมั้นของเราด้วย" รดาจงใจเน้นคำว่างานหมั้นพร้อมกับปรายตามาทางแก้มใสอย่างผู้ชนะ

แก้มใสรู้สึกเจ็บแปลกๆ ในอกอย่างบอกไม่ถูก เธอรีบคว้าเอกสารบนโต๊ะแล้วถอยห่าง

"ถ้าบอสมีธุระ งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ บอสจะได้ไม่มีข้ออ้างมาฟ้องฉันสิบล้านอีก"

เธอก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้สิบทิศมองตามหลังไปด้วยสายตาคมกริบ ในใจของเขาตอนนี้มีแต่ความขุ่นมัว เขาไม่ชอบที่เห็นรดามาแสดงความเป็นเจ้าของ และที่สำคัญเขาเกลียดความรู้สึกห่างเหินที่แก้มใสพยายามสร้างขึ้น ราวกับว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรกับเธอเลย