บทที่ 47 สัญญาณแห่งชีวิต

สัญญาณแห่งชีวิต

“แก้ม” เสียงทุ้มแหบพร่าและแห้งผากหลุดรอดออกมาจากลำคออันแห้งผากของเขา

“สิบ! คุณฟื้นแล้วคุณฟื้นแล้วจริง ๆ ด้วย” แก้มใสยิ้มทั้งน้ำตา เธอรีบเอื้อมมือไปกดปุ่มเรียกพยาบาล ทว่าสิบทิศกลับใช้แรงอันน้อยนิดที่มีบีบมือเธอไว้แผ่วเบา สายตาของเขาเลื่อนลงไปมองที่หน้าท้องนูนของเธอด้วยความกังวลใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ