บทที่ 19 19

วาริชาคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อครั้งตอนที่ครอบครัวของเธอและเขายังรักกันดี ตอนนั้นไม่เอะใจด้วยซ้ำว่าจิณณ์จะมาเอาดีทางด้านนี้ เธอเองก็เช่นกัน...

มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิตกันแน่ บางทีอาจจะไม่ใช่ทั้งสองอย่าง

“เฮ้อ...” หากใจคนเรากว้างเหมือนภูเขาตรงหน้าก็คงจะดี สีเขียวขจีทำให้เธอผ่อนคลายลงไปมาก อยากจะใช้ชีวิตอยู่แบบนี้นานๆ ปิดกั้นความทุกข์ปัดสิ่งรบกวนจิตใจออกไป ถ้าได้อยู่กับตัวเองในที่บรรยากาศดีๆ แบบนี้สักอาทิตย์ก็คงจะดี

จะช่วยได้มากแค่ไหนเธอไม่รู้ เพราะความทุกข์ที่สะสมมานานมันค่อยๆ กัดกินใจเรื่อยๆ ยิ่งตอนนี้มีใครอีกคนปรากฏตัวอีกครั้ง มันทำให้เธอรู้ว่าไม่ว่าจะหลับตาหรือตอนตื่นความรู้สึกเดิมๆ ยังคงอยู่ไม่เคยจางหายไปไหนเลยสักครั้ง

เท้าเล็กๆ เดินมาถึงตึกที่ว่าเธอเดินขึ้นบันไดหากตรงไปคงเป็นสระน้ำเห็นได้จากไกลๆ ด้านซ้ายเป็นห้องฟิตเนส ส่วนด้านขวาเป็นห้องนั่งเล่น มีโซฟาหลายตัวแถมมีโต๊ะไว้สำหรับเล่นพลู คงเอาไว้รับรองแขกที่มานั่งรอทำสปากระมัง แล้วไหนล่ะห้องทำสปา หน้าโลว์ซีซั่นนี่มันไม่มีคนจริงๆ อย่างนั้นใช่ไหม

“คุณผู้หญิงเชิญทางนี้เลยค่ะ”

“อ้อ ค่ะ” ห้องสปาอยู่ชั้นล่างคล้ายๆ ใต้ดินต้องลงบันไดไปอีก พนักงานยื่นถุงผ้าบางอย่างมาให้เธอพร้อมกับบอกให้ไปเปลี่ยนชุด

“ถอดชุดออกนะคะ เหลือแค่ชั้นในสองตัวก็พอ”

“สองตัวเหรอคะ” วาริชาหน้าร้อนผ่าว พนักงานพยักหน้ายิ้มๆ คงไม่รู้สึกแปลกอะไรเพราะพวกเขาคงเจอมาเยอะแล้ว แต่เธอไม่ชินถึงจะเป็นผู้หญิงก็เถอะ ไหนๆ ก็มาแล้วคงไม่เป็นอะไรหรอก

โชคดีที่จิณณ์ไม่สนใจจะมาสปาด้วย

ร่างบางเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว มันไม่มีประตูมีเพียงผ้าม่านไว้รูดปิดก็เท่านั้น เดินเข้าไปด้านในอีกหน่อยจะเป็นห้องน้ำเอาไว้สำหรับล้างตัวหลังจากสปาเสร็จ เธอลงมือถอดเสื้อผ้าตัวเองเหลือเพียงชั้นในตัวจิ๋วชิ้นบนและชิ้นล่าง ในถุงผ้านั้นมีชุดคลุมและกางเกงในกระดาษ

“ให้ตายสิ เกิดมาทั้งทีไม่เคยสปาเลย” จัดการสวมทับลงไปก่อนจะรีบใส่เสื้อคลุมใช้เชือกผูกแน่นหนา รวมถึงหมวกครอบผมด้วย เดินออกมาก็พบว่ามีพนักงานหญิงอีกคนยืนรอและส่งยิ้มให้อยู่ก่อนแล้ว เธอรับเสื้อผ้ารวมถึงกระเป๋าไปพร้อมกับเก็บไว้ให้ ในห้องสปานั้นมองแล้วคล้ายๆ กับบ่อแช่น้ำร้อนของญี่ปุ่นเพียงแต่ตรงหน้าเธอเป็นเกลือก็เท่านั้น

“ถอดเสื้อคลุมออกเลยค่ะ ลงไปนอนตัวตรงๆ แต่อย่าเกร็งนะคะ” หญิงสาวเม้มปากแน่นกลั้นใจถอดเสื้อคลุมออก เผยเรือนร่างให้พนักงานทั้งสองเห็น แม้จะมีอาภรณ์ปกปิดอยู่ก็ตามแต่มันก็หวิวๆ วาริชาลงไปนอนในหลุมที่พนักงานขุดเอาไว้ก่อนแล้ว ก่อนที่ตัวเธอจะถูกเจ้าเกลือพวกนี้กลบจนหมด เหลือเพียงปลายเท้า มือ และตั้งแต่คอขึ้นไปที่โผล่ออกมา

“ครึ่งชั่วโมงนะคะ”

“หลับได้ไหมคะ” มันผ่อนคลายจริงๆ เหมือนเลือดไหลเวียนดีเหลือเกิน

“ได้ค่ะ”

ตอนนี้มีเพียงเธอที่อยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียว ห้องที่ไม่มีประตูมีเพียงผ้าม่านกั้นไว้ พนักงานคงจะเฝ้าอยู่ข้างบนไม่น่าจะมีอะไรหรอก วาริชาตัดสินใจหลับตาลงเผื่อพักสายตาก่อนที่สติจะค่อยๆ เลือนหายไปในที่สุด

จิณณ์ยืนพิงกำแพงกอดอกคนที่กำลังหลับอย่างสบายใจ เหตุการณ์เมื่อวานมันทำให้เขารู้สึกแปลกใจ อยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เห็นทีคงต้องให้ไกรสรสืบเสาะหาเรื่องราวสักที เพราะระยะหลังมานี้เขาเองก็แทบไม่ได้กลับมาบ้านเหมือนกัน ครอบครัวตัวเองกับครอบครัวของวาริชาก็ห่างๆ กันไป

“เอ่อ...” พนักงานตกใจที่เห็นผู้ชายที่มากับวาริชา

“ถึงเวลาแล้วเหรอครับ” จิณณ์หันไปถาม

“ค่ะ ครึ่งชั่วโมงแล้ว”

“แค่ไปอาบน้ำตรงด้านโน้นใช่ไหมครับ” พนักงานพยักหน้ารับ “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง” มันเป็นการบอกไล่กลายๆ แต่ในที่สุดพนักงานสาวก็ต้องยอมทำตามความต้องการของจิณณ์ ไม่กล้าขัดคำสั่งเพราผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนกับเจ้าของรีสอร์ต

ร่างสูงสาวเท้าเข้าหาคนตัวเล็กที่ยังนอนสปาเกลือหลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น ไม่รู้แม่คุณจะนอนไปถึงไหนกันหากมีไฟไหม้จะตื่นทันหรือเปล่า

“วิวตื่น ครึ่งชั่วโมงแล้ว” ก้มลงกระซิบข้างๆ หู ไม่นานนักเปลือกตาบางค่อยๆ ปรือขึ้นมา เธอหรี่ตาเล็กน้อยเพื่อปรับสภาพก่อนที่จะเห็นว่าคนที่มาเรียกคือจิณณ์ ไม่ใช่พนักงานอย่างที่คิด

“ลุกขึ้นสิ” เขาออกเสียงสั่งเมื่อเธอยังมองตาปริบๆ วาริชาได้แต่งุนงงแล้วพนักงานหายไปไหนทำไมปล่อยให้เขาเข้ามาถึงในนี้ “ให้พนักงานออกไปแล้ว รีบลุกได้ไปว่ายน้ำ”

“เอ่อ พี่จิณณ์ก็ออกไปก่อนสิคะ”

“ทำไม อย่ามาเรื่องมาก” นอนนานๆ แบบนั้นโดยที่มีเกลือถมตัวลุกขึ้นทีจะเซไหม

“ไม่ ไม่ได้ค่ะ พี่จิณณ์ปล่อยวิวนะ !” วาริชาหวีดร้องเมื่อเขาเดินเข้ามาจับมือเธอทั้งสองข้างก่อนจะดึงเธอเธอขึ้น คนตัวเล็กอายแสนอายรีบกอดอกตัวเองเพื่อปกปิดทรวงอกแม้มันจะมีบราเซียร์ห่อหุ้มรวมถึงเกลือเม็ดขาวๆ ตามตัวก็ตาม

“แล้วก็ไม่บอก” จิณณ์เปล่งเสียงแผ่วเบาก่อนจะรีบลุกขึ้นไปคว้าเสื้อคลุมที่วางอยู่ด้านหน้ามาให้หญิงสาว “รอข้างนอกแล้วกัน”

หญิงสาวรีบเอาเสื้อมาคลุมไว้ก่อน รอให้จิณณ์เดินออกไปด้านนอกถึงจะลุกขึ้นสวมใส่มันแล้วคว้าเสื้อผ้าตัวเองไปยังห้องอาบน้ำ แต่ทว่าจิณณ์ไม่ได้ขึ้นไปรอข้างบน เขานั่งรออยู่ที่เก้าอี้ด้านหน้าห้องน้ำ

ห้องน้ำนั่นก็ไม่มีประตูเสียด้วย มีแค่ผ้าม่านเท่านั้น...