บทที่ 21 21

กระดาษแผ่นใหญ่ๆ ตรงหน้าคือรูปบ้าน มันมีประมาณสิบกว่าแผ่นเห็นจะได้ วาริชาเหลือบมองเจ้าของร่างสูงที่กำลังขมวดคิ้วมองแบบบ้านในมือ

“อะไรเหรอคะ”

“เธอว่าแบบไหนสวย” เขาพูดขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าเธอ คำถามแบบนี้มันกว้างเกินไป ความชอบของแต่ละคนมันแตกต่างกันออกไป เธอชอบแบบนี้แต่เขาอาจจะชอบแบบอื่นก็ได้

“จะปลูกบ้านหรือคะ ?” หากเป็นงานของลูกค้าจิณณ์คงไม่ต้องมานั่งเลือกเอง บางทีเขาอาจจะกำลังสร้างบ้านให้คนในครอบครัวของเขากระมัง

“อืม”

“ดีจัง วิวเองก็พยายามเก็บเงิน อยากสร้างบ้าง” หญิงสาวพยักหน้าตามก่อนจะหยิบมาดูทีละแบบ ถ้าเป็นตัวจิณณ์เองเขาจะชอบตื่นมาออกกำลังกายตอนเช้า ถ้ามีพื้นที่หน้าบ้านกว้างๆ คงจะเหมาะ “พี่จิณณ์ชอบพวกต้นไม้ วิวว่าน่าจะทำเป็นระแนงไม้มีต้นไม้ มองออกไปได้สดชื่น เพราะในเมืองหาพื้นที่สีเขียวยาก”

“เรือนหอน่ะ จะเอาแต่ความชอบของฉันคงเดียวคงไม่เหมาะ เพราะไม่รู้อีกคนเขาชอบแบบนี้หรือเปล่า หรือเธอว่าไง...เป็นผู้หญิงเหมือนกันน่าจะรู้ว่าชอบอะไร ฉันเดาใจผู้หญิงไม่ค่อยถูก”

กระดาษในมือแทบร่วงหล่นลงพื้น มือข้างที่ว่างจิกขาตัวเองไว้แน่น เหมือนมีธนูแหลมๆ พุ่งปักเข้ากลางอก ตอนนี้เธอไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้จริงๆ ปากเรียวบางเม้มเข้าหากันแน่นไร้คำพูดหรือความคิดเห็นใดๆ

“ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า” น้ำเสียงของเธอดูสบายๆ ไม่ได้รู้สึกกับสิ่งที่พูดออกมา หรือมีแค่ตัวเธอที่คิดเองเออเอง คิดว่าบางทีเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่จริงๆ แล้วคงไม่ใช่

“วิวว่า...ถึงจะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่ยังไงความชอบมันก็แตกต่างกันค่ะ วิวคงช่วยพี่จิณณ์คิดเรื่องนี้ไม่ได้” เธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

หลายครั้งที่จิณณ์เข้ามาปั่นป่วนหัวใจของเธอ ทำให้หวั่นไหวจนหวนนึกถึงภาพวันเก่าๆ อ้อมกอดปลอบโยนและสัมผัสอบอุ่นที่เช็ดน้ำตาให้เธอ คงเป็นเพียงการกระทำที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวง

“ฉันไม่ได้ถามถึงความชอบส่วนตัวของเธอ แค่อยากได้ภาพรวมๆ มุมมองของผู้หญิงทั่วไป” จิณณ์กอดอกหรี่ตามองหญิงสาว

วาริชาหยิกเนื้อตัวเองแน่น ความเจ็บที่โดนเล็บจิกยังไม่เท่าหัวใจที่กำลังเต้นอ่อนแรง การที่เขาเข้ามาทำตัวดีๆ ด้วย เธอหลงละเมอเพ้อฝันไปหลายคืน ทั้งๆ ที่มันไม่มีอะไรมากกว่านั้น

“พี่นาวเหรอคะ” คงจะเป็นผู้หญิงคนนี้ ไม่มีใครอีกแล้วล่ะ

แต่ถึงไม่ใช่นรารักษ์...ยังไงก็ไม่ใช่เธออยู่ดี ไม่มีคนอื่นจิณณ์ก็ไม่เลิกรัก ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือแม้แต่ตอนนี้ ยิ่งคิดยิ่งปวดใจถลำลึกมากขึ้นทุกวัน แล้วใครเล่าจะฉุดดึงเธอขึ้นมาถ้าไม่ใช่ตัวเอง ตกลงไปได้ก็ควรปีนป่ายกลับขึ้นมาด้วยขาคู่นี้

“แล้วคิดว่าเป็นใครล่ะ” รอยยิ้มของเขาคือคำตอบที่เสียงดังที่สุด วาริชาพยักหน้ายิ้มรับแสร้งทำไม่เจ็บปวดอะไร ทั้งที่ความรู้สึกข้างในกำลังตะโกนร่ำร้องอยากจะระบายความอัดอั้นออกมาเสียตรงนี้

“ก็ต้องพี่นาวอยู่แล้ว” เธอฝืนยิ้มออกไป คำถามมากมายเกิดขึ้นใจใจแต่ไม่กล้าพูดก็เท่านั้น ได้แต่เก็บงำเอาไว้เหมือนเดิม มันไม่ใช่ความหวังเป็นเพียงการหลงตัวเองของเธอเพียงฝ่ายเดียว

“พี่นาวชอบทำอาหาร คล้ายๆ กับอาวรรณเลยค่ะ ถ้าทำทั้งครัวไทยและครัวอังกฤษคงจะถูกใจ” วาริชาตัดสินใจช่วยตามความต้องการของจิณณ์ แม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายเจ็บแทบตายก็ตาม

“งั้นเหรอ” เขาตั้งใจฟังพลางลูบปลายคางนึกไปด้วย “แล้วห้องนอนล่ะ”

หากเป็นเธอ...ห้องนอนคือห้องที่บอกความเป็นตัวตนได้ดีที่สุด แต่เพราะมันเป็นเรือนหอนั่นหมายความว่าห้องนั้นจะต้องแชร์ใช้ร่วมกับสามีของตัวเอง แต่เรื่องนี้เขาคงต้องไปถามตัวนรารักษ์เอาเอง

“วิวว่าถ้าเป็นห้องนอนอันนี้พี่จิณณ์ควรไปปรึกษากับพี่นาวดูก่อนนะคะ มาถามวิว...วิวคงให้คำตอบได้ไม่ดีเท่าไหร่”

“แล้วถ้าเป็นเธอล่ะ” วาริชาใจเต้นแรงเมื่อเจอคำถามแบบนี้ ทั้งที่ความจริงจิณณ์แค่ถามความคิดเห็นในมุมมองของเธอต่างหาก

“สำหรับวิว ขอแค่มีเตียงนุ่มๆ ให้นอนหลับสบายๆ ก็พอค่ะ”

“หึ...” จิณณ์แค่นหัวเราะออกมาเหมือนมันเป็นเรื่องตลก เขาลุกขึ้นก่อนจะโน้มตัวมาหาเธอโดยเท้ามือไว้กับโต๊ะที่กั้นกลาง “เธอคิดว่าห้องนอนนั้นจะได้นอนหลับแบบสบายๆ หรือไง เตียงนุ่มบางทีมันก็ปวดหลัง ทำอะไรลำบากเหมือนกัน”

วาริชาพอเข้าใจความหมายที่จิณณ์ต้องการบอก หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวรวมถึงกระบอกตาด้วย ทั้งอายทั้งเจ็บแปลบจนอยากจะลุกหนี เธอพยายามเชิดหน้าขึ้นอย่างน้อยมันก็พอระบายน้ำตากลับลงไปได้

“วิวว่าพี่จิณณ์ไปถามพี่นาวเอาเองดีกว่าค่ะ ได้เรื่องยังไงค่อยมาคิดอีกที สำหรับวิวชอบเตียงนุ่มๆ แต่สำหรับพี่นาวบางทีเธออาจจะชอบปูเสื่อนอนก็ได้...ใครจะไปรู้ ขอตัวก่อนนะคะ งานค้างที่โต๊ะยังมีอีกเยอะ”

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกและปิดลงอีกครั้งพร้อมกับร่างเล็กที่เดินออกไป หญิงสาวไม่ได้ตรงมาที่โต๊ะทำงานตัวเองอย่างที่บอก โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงพอดีเธอจึงตรงไปหามุมเงียบๆ เพื่อที่จะได้อยู่คนเดียว

มันเป็นอะไรที่แย่มากจนไม่สามารถบรรยายออกมาไม่ถูก ภายในอกถูกอัดแน่นไปด้วยความเสียใจและคำถามมากมาย สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้มันคืออะไร จิณณ์กำลังเล่นอะไรอีกหรือแค่อยากปั่นหัวใจผู้หญิงคนนี้กันแน่ วาริชานั่งชันเข่าตาเหม่อลอยออกไปข้างนอก เธอมานั่งหลบอยู่หลังเสาซึ่งเป็นมุมอับ ความจริงมันเคยเป็นที่เก็บลังเอกสารต่างๆ เธอชอบมานั่งปลีกวิเวกคนเดียวบ่อยๆ วันไหนทำอาหารจากห้องมาก็มักจะมาทานตรงนี้เพื่อหลีกเลี่ยงความรำคาญจากเพื่อนร่วมงานบางคน

ทำไมเขาถึงเลือกมาถามเธอ ถ้ามองในแง่ดีคงเพราะเธอเคยใกล้ชิดกับนรารักษ์มาก่อน เพราะผู้หญิงคนนั้นเกือบจะเข้ามาเป็นพี่สะใภ้ของเธอ แล้วถ้ามองในแง่ร้ายล่ะ...คำตอบจะออกมาเป็นแบบไหน

ลืมเขาสักที...