บทที่ 7 7
“พี่จิณณ์ วีร้อนค่ะ รีบไปเถอะ” คนที่ยืนรออยู่ที่รถก่อนแล้วรีบก้าวมาหาร่างสูงคล้องแขนชายหนุ่มเอาไว้อย่างออดอ้อน “จะพาวีไปไหนคะ”
“อยากไปไหนล่ะ” จิณณ์ไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าผู้หญิงข้างๆ อยากได้อะไรนอกเหนือไปจากความสุขที่ได้จากร่างกายเขาไปแล้ว ถือว่าเป็นของตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ก็แล้วกัน
“อยากไปเดินห้างค่ะ ที่นี่ไม่มีแอร์เย็นๆ ให้เดินเลย วีร้อนไม่ค่อยชินเท่าไหร่” ถ้าไม่มีผู้ชายคนนี้แล้วเธอคงรีบกลับไปกรุงเทพฯ จังหวัดบ้าบออะไรก็ไม่รู้ไม่มีห้างสรรพสินค้า เดินไปทางไหนเห็นแต่ตลาดและร้านค้าขายของเท่านั้น
น่าเบื่อ !
“ไปสิ ข้ามไปอีกจังหวัดไม่ไกลหรอก เราเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ ไว้พี่พาเที่ยวเอง”
“ที่ไหนที่มีพี่จิณณ์ วีก็อยากอยู่ด้วยทั้งนั้น” ใช้เล็บครูดกับอกแกร่งผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมใส่ และเธอรู้ว่าภายใต้เสื้อตัวนี้มันแข็งแรงและน่าซบมากแค่ไหน
“ไปเถอะ” จิณณ์ยิ้มให้วีณาก่อนจะจับมือหญิงสาวออกจากกาย เขาไม่ชอบให้ใครมาทำรุ่มร่ามในที่สาธารณะแบบนี้ อีกฝ่ายหน้าเสียเล็กน้อยที่โดนปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เห็นทีคงต้องทบทวนเสียใหม่...
ผู้ชายคนนี้คงไม่ชอบการผูกมัด
รถยนต์คันคุ้นตาขับเคลื่อนออกจากไปแล้ว ที่ที่เธอเคยนั่งแต่ตอนนี้มีใครอีกคนมาแทนที่เสียแล้ว วาริชามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เพราะเหตุนี้หรือเปล่าที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป หรือจริงๆ แล้วเป็นเขาเองที่ไม่เคยเปิดใจให้กับเธอเลย ร่างบางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะเดินกลับไปที่รถตัวเองซึ่งจอดอยู่อีกฝั่ง ไม่รู้เพราะอะไรถึงทำให้ตัวเองลองเดินหารถของจิณณ์
มันอาจเป็นเซ้นส์บางอย่างของผู้หญิง และมักจะแม่นยำเสมอ
ส่วนอีกด้านหลังจากที่เห็นว่าน้องสาวเดินขึ้นรถไปแล้วถึงได้ยอมเดินออกมาจากมุมหนึ่ง มันเป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ เมื่อจิณณ์เล่นไม่ซื่อ รู้ทั้งรู้ว่าวาริชาคิดกับมันยังไง เพราะเหตุนี้ทั้งเขาและบิดาถึงไม่อยากให้ไปยุ่งกับมันมากนัก แต่เหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว
เขาคงต้องจัดการอะไรสักอย่าง
“วุฒิใจเย็นๆ นะ” นรารักษ์ตบไหล่คนรัก เธอบอกด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีเท่าไหร่ “น้องวิวสนิทกับจิณณ์มาก พอมาเกิดเรื่องนั้นจะให้เขาห่างจากกันมันก็ยาก มันคงไม่ได้เป็นอย่างที่วุฒิคิดหรอก”
“ฉันรู้จักน้องสาวตัวเองดีพอ ไอ้จิณณ์ก็เหมือนกัน...สันดานมันเป็นยังไงฉันรู้ดี” มันกำลังคิดอะไรอยู่ทำไมเขาจะไม่รู้
“นาวเป็นห่วงนะ ทั้งวุฒิทั้งจิณณ์นั่นแหละ”
“ขอบคุณนะที่อยู่ข้างๆ กัน” วุฒิภัทรลูบศีรษะคนรัก อีกไม่นานเขาวางแพลนจะหมั้นกับเธอเอาไว้หลังจากที่คบหากันมาหลายปีแล้ว “เดี๋ยวไปส่งที่บ้าน นาวอยากซื้อของอะไรก่อนไหม”
“ไม่ล่ะ นาวอยากรีบไปทำข้าวเที่ยงให้พ่อกับแม่” นรารักษ์ยิ้มกว้างและมันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้วุฒิภัทรตกหลุมรักแฟนสาวตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่จะขับรถไปส่งคนรักที่บ้านเป็นประจำอย่างเช่นทุกวัน
“เย็นนี้นาวกินข้าวที่บ้านนะ” ชายหนุ่มตอบรับแล้วหอมแก้มคนรักจนกระทั่งเธอลงจากรถไป วุฒิภัทรถอนหายใจกับเรื่องที่เครียดอยู่ในตอนนี้ เขาคงต้องทำให้วาริชาออกห่างจากจิณณ์โดยไวที่สุด และที่สำคัญ...ห้ามคนเป็นพ่อรู้เด็ดขาด
นรารักษ์เดินยิ้มร่าเข้าบ้านมาด้วยอารมณ์เบิกบาน เธอแอบเห็นวุฒิภัทรกำลังเลือกดูแหวนบางอย่าง แน่นอนว่าของพวกนั้นจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากของเธอ แต่นอกเหนือเรื่องแหวนยังมีเรื่องอื่นที่ทำให้เธอมีความสุขมากกว่า
“เป็นอะไรนังนาว หน้าบานเป็นกระด้งเลยนะ” เสียงเย้ยหยันของมารดาลอยมาตั้งแต่ยังเดินมาไม่ถึงเธอ ทุกครั้งเธอคงรำคาญเหมือนทุกวันเพราะท่านมักจะพูดกรอกหูให้เธอเลิกกับวุฒิภัทรไวๆ
ท่านไม่ชอบครอบครัวนั้น...แต่ที่ไม่ชอบน่าจะเป็นบิดาของวุฒิภัทรมากกว่า ไม่รู้ว่ามีความหลังอะไรกัน
“คนมันมีความสุขนี่แม่ จะให้ร้องไห้หรือไงล่ะ” คนเป็นลูกหัวเราะร่า พลางหย่อนสะโพกลงโซฟาตัวนุ่ม โซฟาชุดนี้เธอลงทุนอ้อนเล็กน้อยวุฒิภัทรก็ยอมซื้อให้ มันคงเป็นเศษเงินของเขานั่นแหละแค่นี้คงไม่สะเทือน
“มีเรื่องอะไรรึ หรือว่าพ่อไอ้วุฒิมันตายแล้ว ตาเมธน่ะ”
“แม่ก็ ! ทำไมชอบแช่งลุงเมธ”
“ข้าเกลียดมัน เกลียดมันทั้งครอบครัว ยิ่งอีคนเล็กน่ะ หน้าเหมือนแม่มันตอนสาวๆ นัก เห็นแล้วคันมือ” นังชื่นพูดเสียงสูง ยิ่งนึกยิ่งแค้นอยู่ในอก
“อืม แต่ยัยเด็กวิวมันก็สวยจริงๆ แหละ ขนาดมันยังโตไม่เต็มที่นะ” ไม่ต้องแต่งเติมเสริมแต่งอะไรก็สวยชนิดที่ว่าพ่อกับพี่ชายหวงอย่างกับจงอางหวงไข่ และเธอคงไม่เดือดร้อนถ้าวาริชาไปอ่อยคนอื่นที่ไม่ใช่...จิณณ์
“แล้วสรุปเรื่องดีที่แกว่ามันเรื่องอะไร ไม่ใช่มานั่งชมอีเด็กนั่น ได้ยินแล้วแสลงหู”
“ไม่มีอะไรมากหรอกแม่ แค่นาวรู้สึกว่าวุฒิเขากำลังจะขอนาวแต่งงาน”
“ไม่ได้ ! ข้าไม่ให้แต่ง ข้าเกลียดมัน” นังชื่นโวยวายยกใหญ่ โชคดีที่ตอนนี้สามีของเธอเข้าไปทำไร่อยู่ ไม่อย่างนั้นคงต้องยกเรื่องนี้มาทะเลาะกันอีก
“โอ๊ยแม่ ! ใครว่าจะแต่งล่ะ” คนเป็นแม่ตาโตรีบนั่งลงข้างๆ ถึงจะเกลียดคนรักของลูกสาวมากแค่ไหน แต่ข้าวของส่วนมากที่อยู่ในบ้านก็เป็นเงินจากครอบครัวนู้น “นาวอยากได้แหวนเพชร เห็นวุฒิเลือกๆ ดูอยู่ ชอบมาหลอกถามนาว ผู้ชายอะไรโง้โง่หลอกถามทั้งทีให้มันเนียนกว่านี้ไม่ได้หรือไง แต่ก็นะแม่...แหวนที่เขาแอบเลือกน่ะมีแต่เพชรเม็ดโตๆ”
“เอ้า ไม่แต่งกับมันแล้วจะเอาแหวนมาได้ไงวะ แต่งแล้วจะหย่าเหรอ ทำแบบนี้ประวัติก็เสียสิ”
