บทที่ 110 กินเหยื่อ

“อ๊ะ พี่ชนม์ เดี๋ยวคนเห็นค่ะ” เสียงหวานบอกเขาสั่นพร่าเมื่อลิ้นร้อนหยอกเย้าเชอรี่ลูกสวยของเธอมือบางขยุ้มผมสีทองด้วยความเสียว

“อืมม งั้นไปตรงนั้นนะครับ.” นิ้วชี้ไปที่โขดหินใหญ่ที่อยู่ติดชายฝั่งอีกด้านที่เป็นป่าทึบชนม์คิดว่าที่ตรงนั้นเหมาะกว่าตรงนี้หากมีใครผ่านมาก็จะมองไม่เห็น

“ไม่ได้ค่ะ มะ มันไม่ดี.” ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ