บทที่ 42 เจอช่องโหว่

พาขวัญหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความอับอายและเสียใจจนแทบไม่กล้าสบตาใคร

“พิมดาว! ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่างมายุ่งกับคนของผม”

ศรันย์ตวาดเสียงต่ำ แววตากร้าวร้าวแสร้งขยับกายบังพาขวัญไว้ พลางนิ่วหน้าเบือนหนีเพราะความเจ็บปวดจากแผล

“ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ”

“คนของคุณงั้นเหรอ**ศรั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ