บทที่ 44 กำแพงทลายหมดสิ้น

“หมอแน่ใจแล้วเหรอครับ…”

ศรันย์กระซิบเสียงแผ่ว น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยมนต์สะกดชวนให้คนฟังหวั่นไหว

นิ้วหัวแม่มือของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มเนียนอย่างเชื่องช้า

สัมผัสแผ่วเบาแต่อุ่นซ่านนั้น ทำให้ผิวแก้มของพาขวัญร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อยู่ข้างคนที่มีแต่เงาม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ