บทที่ 47 บุกชิงตัวน้องสาว

“ผมบอกให้หมออยู่ดูแลแผลให้ผมในฐานะหมอประจำตัว ไม่ได้บอกให้หมอข้ามเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผม”

ศรันย์เค่นเสียงเรียบต่ำ เบือนหน้าหนีสายตาตัดพ้อของเธอช้า ๆ เพื่อซ่อนประกายตาสั่นไหว

“ทานข้าวเสร็จแล้วผมจะให้เมฆเข้ามาจัดการต่อ หมอพักผ่อนอยู่ในห้องของหมอเถอะ อย่าออกมาเพ่นพ่านโดยไม่จำเป็นอีก”

ร่างสูง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ