บทที่ 57 ตามหาหัวใจ

ภายห้องที่ตกอยู่ในความเงียบ หลายนาทีผ่านไปเหมือนกับเวลาไม่ได้เดินต่อ

ชายหนุ่มก้มมองฝ่ามือของตัวเองโดยไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย… ฝ่ามือที่เคยอบอุ่นยามเกาะกุมมือของพาขวัญ

เขารู้แล้วว่า การหมกมุ่นทำงานไม่ได้ช่วยให้ลืม มันเป็นเพียงแค่เกราะกำบังที่เขาจงใจสร้างขึ้นมาเพื่อหลีกหนีความจริงที่ทำให้เขาปวดหั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ