บทที่ 67 ขวัญจะยกโทษให้คุณ

ร่างบางของหญิงสาวยังคงสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของศรันย์อย่างไร้เรี่ยวแรงขัดขืน

“คุณศรันย์ ปล่อยขวัญเถอะค่ะ…คุณมาทำไมคะ ไม่เห็นต้องมาเสี่ยงชีวิตในป่าแบบนี้กัขวัญเลย”

เสียงแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากที่กำลังสั่น

“หยุดพูดบ้าๆ สักที พาขวัญ!” ศรันย์ตวาดเสียงดุ

ทว่าดวงตาคู่คมกลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยรอยร้าวแห่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ