บทที่ 68 หัวใจแตกสลาย

เสียงพายุฝนฟ้าคะนองที่กระหน่ำลงมาไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดลงได้ง่ายๆ ต่างจากภายในถ้ำหินที่เงียบสงัด

มีเพียงเสียง ‘เป๊าะ แป๊ะ’ ของเศษไม้แห้งที่ถูกไฟเผาจนมอดไหม้ ดังออกมาจากกองไฟเล็กๆ ที่ถูกจุดขึ้นด้วยความพยายามของศรันย์

มือหนาที่เคยประคองข้อเท้าเรียวเล็กของพาขวัญก่อนหน้านี้ เหมือนจะอ่อนแรงลงอย่างก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ