บทที่ 70 สายตาคมกริบของคนแอบหึง

พาขวัญไม่ได้ขัดขืนและพยายามหลบเลี่ยงศรันย์อีกต่อไป สองมือเล็กเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้เหนี่ยวรั้งความอบอุ่นสุดท้าย ท่ามกลางเสียงพายุฝนและลมหนาว

ความใกล้ชิดอันลึกซึ้งในค่ำคืนนี้ไม่ได้เกิดจากกลลวงหรือเหลี่ยมคมของความแค้นอีกต่อไป

ทว่ามันคือการหลอมรวมของหัวใจสองดวงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดแ...