บทที่ 2 2. How it started 1.

“แม่คะ” พลอยไพลินส่งเสียงเรียกนางเดือนเพ็ญมารดาของตนไม่ดังมากนัก เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว และเธอก็มีหน้าที่ที่จะต้องตรวจดูความเรียบร้อยภายในคฤหาสน์หลังนี้ก่อนเข้านอน

“อั๊ย ยัยพลอย ตกใจหมดนึกว่าใคร” คนที่แอบย่องเข้าคฤหาสน์แทบร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ ก็เจอกับลูกสาวของตัวเองในเวลาแบบนี้

“แม่ไปไหนมาทั้งวันจ๊ะ กลับมาซะดึกดื่น” พลอยไพลินถามแม่ด้วยความสงสัย เนื่องจากช่วงสองถึงสามเดือนมานี้ เธอมักจะสังเกตว่าแม่ของเธอมักจะแอบหายไปบ่อยๆ บางทีก็กลับบ้านมืดค่ำ คุณผู้หญิงก็เคยถามกับเธอหลายครั้งแล้วว่าแม่ของเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ซึ่งเธอเองก็ตอบไม่ได้เพราะเวลาถามถึงเรื่องนี้ทีไรแม่ของเธอมักจะบ่ายเบี่ยงอยู่เสมอ หรือถ้าบางทีเธอถามหลายครั้งเข้าแม่เธอก็จะทำทีเป็นโมโหกลบเกลื่อน

“เอ๊ะ แกนี่ คนกลับมาเหนื่อยๆ แทนที่จะได้พัก นี่อะไรชอบมาถามโน้นถามนี่อยู่เรื่อย”

“ก็ช่วงนี้พลอยเห็นแม่กลับบ้านดึกบ่อย พลอยเป็นห่วงนี่คะ แม่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” นางเดือนเพ็ญเห็นสีหน้าและแววตาของลูกสาวแล้วจึงตัดสินใจได้ว่านางควรจะบอกลูกสาวของนางให้รับรู้ปัญหาที่นางเป็นคนก่อไว้ได้แล้ว

“เข้าไปคุยกันในห้อง” นางเดือนเพ็ญพูดแค่นั้นแล้วก็เดินนำพลอยไพลินเข้าไปในห้องของตัวเอง

ห้องที่นางเดือนเพ็ญอาศัยอยู่นั้นเคยเป็นห้องพักรับรองแขกของชั้นล่างมาก่อน ซึ่งห้องดังกล่าวนี้อยู่โซนขวามือทางด้านหลังของคฤหาสน์

เมื่อเข้ามาในห้องและปิดประตูเรียบร้อยแล้วนางเดือนเพ็ญก็ได้บอกเรื่องกับลูกสาวตัวเองออกไปแบบไม่มีปี่มีขรุ่ย

“แม่ติดหนี้ที่บ่อนคาสิโนสิบล้าน”

“คะ แม่ว่าอะไรนะคะ” พลอยไพลินถึงกับต้องถามย้ำอีกครั้งเพราะไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่คนเป็นแม่เพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่นี้

“ฉันบอกว่าฉันเป็นหนี้ที่บ่อนคาสิโนสิบล้านรูเบิล” หลังจากนางเดือนเพ็ญพูดเสร็จทั้งสองคนก็นิ่งเงียบไป จนกระทั่งพลอยไพลินตั้งสติได้เลยเอ่ยถามแม่เสียงแผ่ว

“ทำไมแม่ทำแบบนี้คะ แม่จำไม่ได้เหรอที่เราต้องหนีมาอยู่รัสเซียนี่เพราะอะไร ถ้าคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไม่ช่วยพวกเราเอาไว้ ป่านนี้พวกเราก็คง”

พลอยไพลินไม่สามารถพูดต่อได้เพราะก้อนสะอื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อนึกถึงเหตุการณ์แสนเลวร้ายสมัยที่ยังอาศัยอยู่ประเทศไทยเพราะพ่อเลี้ยงติดการพนันอย่างหนักถึงขั้นจะเอาลูกเลี้ยงอย่างเธอไปขัดดอกให้พวกเจ้าหนี้หัวงู แต่เธอและแม่ของเธอไม่ยอม เธอจำได้ไม่ลืม คืนนั้นพ่อเลี้ยงของเธอตบตีทำร้ายร่างกายเธอกับแม่ของเธอเพื่อที่จะลากเธอไปขัดดอกที่บ่อนบ่อนหนึ่ง แต่เธอและแม่ไม่ยอม เธอกับแม่เรียกได้ว่าสู้สุดใจขาดดิ้น จนกระทั่งเธอคว้ากระทะในครัวแล้วฟาดไปเต็มแรงตอนที่เห็นพ่อเลี้ยงกำลังจะบีบคอแม่ของเธออยู่ เธอเห็นพ่อเลี้ยงของเธอเลือดอาบเต็มศีรษะ เธอและแม่จึงลนลานไปหากระเป๋าเงิน โทรศัพท์มือถือ รวมถึงเอกสารสำคัญต่างๆ คว้ามาแล้วพากันวิ่งออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็วรวมทั้งพากันร้องให้คนช่วยอย่างกับคนบ้า เพราะตกใจกลัวกับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นเป็นอย่างมาก เธอกับแม่จึงวิ่งไปตะโกนไปรวมถึงกดโทรศัพท์หาคุณตำรวจเบอร์ 191 ไปด้วยมืออันสั่นเทา

ปี๊น ปี๊น ปี๊นนนนน

เสียงรถบีบแตรแล้วปราดเข้ามาจอดขวางหน้าเราสองคนแม่ลูกไว้ ทำให้เราทั้งคู่หยุดวิ่งแล้วก็มองไปรอบๆ ทำให้รู้ว่าตอนนี้เราพากันวิ่งมาถึงถนนใหญ่กันแล้ว พลอยไพลินนึกทึ่งที่เธอและแม่ของเธอพากันวิ่งมาได้ไกลขนาดนี้ เพราะบ้านที่แม่และเธออาศัยอยู่นั้น อยู่ลึกเข้าไปในซอยจากถนนใหญ่ประมาณเกือบหนึ่งกิโลเมตร

‘หนูพลอย’ คุณกรองแก้วหรือที่เธอเรียกว่าคุณผู้หญิงในปัจจุบันเปิดประตูรถลงมาเรียกเธอ

‘คุณป้า!!!’ พลอยไพลินเรียกคนที่เธอเคยช่วยเหลือไว้เสียงดัง เพราะความทั้งตกใจ ประหลาดใจ อีกทั้งยังดีใจมากๆ อีกด้วยที่ได้เจอคุณป้าที่ท่าทางใจดีมีเมตตาคนนี้ในเวลาที่เธอและแม่กำลังตื่นกลัวและหมดทางไป

‘มีเรื่องอะไรหนู ใจเย็นๆ’

‘ช่วยด้วยค่ะ ช่วยหนูกับแม่ด้วย ค่ะ พ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยง หนู เขา’ พลอยไพลินพูดแทบไม่รู้เรื่องเพราะทั้งเหนื่อยทั้งตกใจ

‘มาๆ หนูกับแม่ไปขึ้นรถกันก่อนแล้วค่อยๆ เล่านะ’ คุณกรองแก้วจับมือสั่นๆ ของเธอและของแม่เธอให้ตามไปขึ้นรถ

‘อยู่กับพวกเราแล้วไม่มีใครทำอะไรหนูกับแม่ได้แล้ว ใจเย็นๆ นะ’ คุณอีวานพูดเสริมขึ้นมาอีกหลังจากที่ขึ้นมานั่งบนรถกันแล้ว ก็สั่งให้คนขับรถขับไปยังโรงแรม อีโวก้า โฮเต็ล ซึ่งเป็นโรงแรมระดับห้าดาวในเครือของสายการบินอีโวก้า แอร์ไลน์ของรัสเซียที่มีสาขาย่อยในประเทศไทย

หลังจากที่พลอยไพลินและแม่ได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้คุณกรองแก้วและคุณอีวานฟังแล้วทั้งสองคนก็เสนอความช่วยเหลือให้พลอยไพลินและแม่ไปอยู่ด้วยกันที่รัสเซีย เพราะพลอยไพลินก็เคยช่วยคุณกรองแก้วไว้ไม่ให้ถูกรถชนเมื่อหลายวันก่อน คุณกรองแก้วเลยอยากตอบแทน รวมถึงรู้สึกถูกชะตากับสาวน้อยหน้าใสคนนี้จึงตัดสินใจชวนกลับไปอยู่ด้วยกัน ซึ่งคุณอีวานผู้ซึ่งตามใจภรรยาแทบทุกอย่างก็ไม่ขัดข้องอะไร

“แม่ แม่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้” คนเป็นแม่พูดออกไปได้ไม่เต็มเสียงนัก

“แม่คิดว่าจะได้ ตอนแรกแม่ก็ได้ แม่เลยเล่นต่อ พอเล่นต่อมาเรื่อยๆ มันก็ได้บ้างเสียบ้าง จนมาช่วงสองเดือนหลังนี้ที่แม่เสียอย่างเดียว”

“แม่ไปเล่นคาสิโนที่ไหนคะ ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กไม่มีคาสิโนนี่คะ เขาห้ามมีคาสิโน”

“คือแม่” นางเดือนเพ็ญอึกอักไม่กล้าตอบ

“แม่ไปเล่นคาสิโนเถื่อนเหรอคะ” พลอยไพลินถามแม่ตาโตเมื่อเห็นท่าทางของคนเป็นแม่

นางเดือนเพ็ญไม่ได้ตอบออกไป แต่ความเงียบก็ทำให้คนเป็นลูกนั้นเข้าใจว่าสิ่งที่ตนคิดนั้นเป็นจริงเธอจึงถามแม่กลับไปด้วยความอ่อนใจ เนื่องจากคนเป็นแม่ไปสร้างหนี้ไว้มากมายแถมยังเป็นหนี้จากการพนันผิดกฎหมายอีก

“แล้วเราจะทำยังไงกันคะแม่ เป็นหนี้เขาตั้งสิบล้าน”

“ลูกต้องช่วยแม่นะพลอย”

“แม่จะให้หนูช่วยแม่ยังไงคะ ตอนนี้หนูก็เพิ่งเรียนจบ ภาษารัสเซียก็ยังได้แบบงูๆ ปลาๆ หนูจะไปทำงานที่ไหนที่ได้เงินเยอะๆ ตอนนี้ได้คะ” พลอยไพลินถามแม่เสียงเครียด

"ลูกก็ไปขอร้องให้คุณแดเนียลเขาช่วยสิลูก" นางเดือนเพ็ญมองใบหน้าเนียนสวยของลูกสาวตัวเองแล้วกลั้นใจตอบออกไป

“ทำไมแม่ถึงพูดถึงคุณแดเนียลล่ะคะ หนูกับเขาแทบจะไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำนะคะหรือว่าแม่ แม่คิดจะให้พลอย”

คนเป็นลูกถามแม่น้ำตาคลอ แม้ตอนนี้เธอพอจะเดาได้แล้วว่าแม่เธอต้องการจะสื่ออะไร แต่เธอก็อยากได้ยินชัดๆ จากคนเป็นแม่

เงียบ เงียบอีกแล้ว แม่เงียบก็แปลว่าแม่อยากให้เธอไปทำในสิ่งที่เธอคิดจริงๆ แล้วแบบนี้จะต่างอะไรกับที่พ่อเลี้ยงคิดจะเอาตัวเธอไปขัดดอกกับพวกเจ้าหนี้หัวงูเมื่อก่อนกัน พลอยไพลินคิดในใจอย่างขมขื่น

พลอยไพลินเดินเหม่อลอยออกมาจากห้องของนางเดือนเพ็ญ หญิงสาวพูดอะไรไม่ออกหลังจากที่แม่ของเธอเสนอความคิดเห็นในการหาเงินมาใช้หนี้ ตอนนี้หญิงสาวมืดแปดด้านยังมองไม่เห็นหนทางที่จะหาเงินสิบล้านรูเบิลมาให้มารดาใช้หนี้ที่บ่อนคาสิโนภายในเวลาสามเดือนได้

เธอรับรู้มาสักระยะนึงแล้วว่าแม่ของเธอคบหาดูใจกับนายอเล็กซานเดอร์ ซึ่งเป็นคนรัสเซียจากยูฟ่าเข้ามาทำงานในเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก แต่แม่ของเธอยังไม่เคยพานายอเล็กซานเดอร์มาแนะนำให้รู้จัก แม่บอกแค่ว่าเจอกับนายอเล็กซานเดอร์แถวซูเปอร์มาร์เก็ตละแวกบ้านบ่อยๆ จึงทำความรู้จักและสนิทสนมกันจนกลายมาเป็นคนรัก โดยนายอเล็กซานเดอร์มีอาชีพเป็นวิศวกรรมก่อสร้างให้กับบริษัทแห่งหนึ่งในเมืองนี้ เธอเห็นว่าแม่ดูมีความสุขดีกับการคบหานายอเล็กซานเดอร์จึงไม่ได้ซักไซ้อะไรแม่ไปมากมายนัก แต่เมื่อครู่นี้แม่เธอเพิ่งจะบอกเล่าถึงสาเหตุของการติดหนี้คาสิโนเถื่อนนี้ว่าเมื่อประมาณสามเดือนก่อนนายอเล็กซานเดอร์เป็นคนชวนไปคาสิโน ซึ่งตอนนี้นายอเล็กซานเดอร์ก็ได้หนีหายไปแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน เพราะนายอเล็กซานเดอร์นั้นติดค้างทั้งหนี้ใหม่และหนี้เก่าที่ถึงกำหนดเวลาชำระแล้วแต่ยังหาเงินมาให้เจ้าหนี้ไม่ได้

หลังจากวันที่พลอยไพลินรับรู้ถึงปัญหาหนี้สินของนางเดือนเพ็ญ หญิงสาวก็ยังคิดหาหนทางที่จะหาเงินตั้งสิบล้านรูเบิลมาให้คนเป็นแม่ไม่ได้ โดยเวลาก็ได้ล่วงเลยมากว่าสองสัปดาห์แล้ว และพลอยไพลินก็ยังเห็นว่าบางครั้งแม่ของเธฮก็ยังแอบออกไปบ่อนคาสิโนในช่วงเวลากลางคืนอยู่เช่นเดิม

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่คุณแดเนียลจะกลับมาบ้านหลังจากที่ชายหนุ่มไปบินไฟล์ทยาวมาเกือบสองสัปดาห์ โดยครั้งนี้คุณผู้หญิงบอกว่าคุณแดเนียลน่าจะกลับมาอยู่บ้านประมาณสามวัน ส่วนสองวันที่เหลือนั้นจะกลับไปอยู่คอนโดมิเนียม

คุณผู้หญิงมักจะบ่นถึงคุณแดเนียลให้เธอฟังเสมอว่าคุณแดเนียลไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน กลับจากบินมาทีไรก็มักจะอยู่บ้านแค่แป๊บเดียวแล้วก็กลับไปขลุกอยู่ที่คอนโดมิเนียมจนถึงตารางบินไฟล์ทต่อไป คุณผู้หญิงยังเล่าอีกว่าหากนางไม่เห็นข่าวซุบซิบของพวกไฮโซ เซเลป ดาราดัง ที่พวกปาปารัสซี่ชอบทำข่าวกัน นางไม่เชื่อเด็ดขาดว่าลูกชายของนางจะควงผู้หญิงเป็นว่าเล่นแบบนั้น เพราะด้วยนิสัยส่วนตัวที่เป็นคนเงียบขรึมและเคร่งครัดเอาจริงเอาจังในหน้าที่การงาน นางจึงนึกภาพไม่ออกตอนที่ลูกชายของนางอยู่กับพวกสาวๆ ว่าจะเป็นอย่างไร แต่เดาได้ว่าคงจะไม่โรแมนติคนัก ซึ่งพลอยไพลินก็เห็นด้วยอย่างที่คุณผู้หญิงพูด เพราะจากที่เธอเห็นคุณแดเนียลตลอดระยะเวลาสี่ปีที่มาอยู่ที่นี่เธอและคุณแดเนียลคุยกันน่าจะนับคำได้ เพราะคุณแดเนียลดูเป็นคนโลกส่วนตัวสูง เข้าถึงยากแถมยังชอบทำหน้านิ่งตลอดเวลาอีกต่างหาก

“สวัสดีดีค่ะ” พลอยไพลินกำลังจะเดินออกนอกคฤหาสน์เพื่อไปเด็ดใบกะเพราที่ปลูกไว้ในสวนสมุนไพรข้างบ้าน แต่เผอิญเห็นคุณแดเนียลเดินเข้ามาในคฤหาสน์จึงพนมมือไหว้ทักทายคุณแดเนียลอย่างเช่นทุกครั้ง แต่ครั้งนี้พลอยไพลินกลับรู้สึกแปลกไปเพราะคุณแดเนียลไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ เขาทำเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศแล้วเดินผ่านไป ปกติแล้วแม้เธอกับคุณแดเนียลจะแทบไม่ได้พูดคุยกันแต่ทุกครั้งที่คุณแดเนียลกลับมาคฤหาสน์และเธอกล่าวสวัสดีทักทาย คุณแดเนียลก็จะพยักหน้ารับแม้ว่าจะไม่มีรอยยิ้มตอบกลับมาก็ตาม

“เดี๋ยวค่ะคุณแดเนียล”

พลอยไพลินรีบวิ่งตามแดเนียลเข้าไปด้านในเมื่อนึกขึ้นได้ว่าจะต้องแจ้งให้ชายหนุ่มทราบว่าตอนนี้คุณผู้หญิงและคุณผู้ชายไม่อยู่บ้าน

“คือ ตอนนี้คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไม่อยู่บ้านนะคะ” ชายหนุ่มแค่หยุดฟังไม่แม้แต่จะถามหรือหันหน้ากลับมามองคู่สนทนา พลอยไพลินเห็นดังนั้นจึงพูดต่อ

“คุณผู้หญิงบอกว่าท่านไปงานวันเกิดคุณมิเชล อาจจะกลับมาประมาณสามถึงสี่ทุ่มค่ะ ส่วนคุณผู้ชายยังตรวจงานอยู่ที่สนามบินแต่จะกลับมาทานมื้อเย็นกับคุณแดเนียลค่ะ”

แดเนียลฟังจบก็รีบเดินขึ้นด้านบนไป เหมือนไม่อยากเสวนากับเธอนัก พลอยไพลินจึงได้แต่มองตามอย่างงงๆ