บทที่ 3 2. How it started 2.
พลอยไพลินและเด็กในบ้านช่วยกันตั้งโต๊ะอาหารสำหรับมือเย็นเมื่อคุณผู้ชายโทรมาบอกว่ากำลังจะเดินทางกลับบ้าน
“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย” เด็กรับใช้ในคฤหาสน์กล่าวต้อนรับเจ้าของคฤหาสน์หลังงาม
“ไปตามคุณแดนลงมาทานข้าวได้แล้วไป”
“ค่ะ สักครู่นะคะ” เด็กรับใช้รีบเดินขึ้นไปตามคุณแดเนียลลงมาตามคำสั่งของคุณอีวาน
หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จ คุณอีวานและคุณแดเนียลก็พากันไปนั่งคุยกันที่ห้องดูโทรทัศน์ถึงประมาณสองทุ่ม ทั้งสองคนจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณอีวานคะ เดือนเอาชาอุ่นๆ มาให้ค่ะ” เดือนเพ็ญเคาะประตูห้องนอนเรียกคุณอีวาน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณอีวานคะ เดือนเอาชามาให้ค่ะ” เดือนเพ็ญเคาะประตูห้องนอนเรียกคุณอีวานซ้ำอีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ยังไร้เสียงตอบรับเช่นเดิม จนนางเดือนเพ็ญกำลังจะตัดใจหันหลังกลับอยู่แล้วเพราะกลัวคนอื่นจะมาเห็นเข้าแล้วเอาไปบอกคุณผู้หญิง แต่ประตูห้องนอนที่นางเคาะเมื่อครู่นี้กลับเปิดออกเสียก่อน
ผลัวะ!
“มีเรื่องอะไร” เดือนเพ็ญหน้าซีดเผือดเมื่อคนที่เปิดประตูห้องนอนคุณอีวานออกมาเป็นคุณแดเนียลไม่ใช่คุณอีวานอย่างที่เธอหวัง
“คือน้า น้าเอาชามาให้คุณผู้ชายค่ะ”
แดเนียลยังคงยืนจ้องหน้าเดือนเพ็ญนิ่งไม่ตอบอะไร จนคนโดนจ้องอย่างไม่ละลายตาต้องรีบเอ่ยแก้ตัวอย่างร้อนรน
“คือน้า น้าเห็นว่าคืนนี้คุณผู้หญิงไม่อยู่ แล้วคุณผู้ชายชอบดื่มชาอุ่นๆ หลังอาหารเย็น น้าเลยเอาขึ้นมาให้ค่ะ” นางเดือนเพ็ญพูดไปเหงื่อซึมไป
“เอาวางไว้ที่โต๊ะหน้าห้องแล้วลงไปได้แล้ว” แดเนียลเอ่ยเสียงเย็น
“ค่ะๆ” เดือนเพ็ญรับคำแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปอย่างไม่รีรออะไรอีกเพราะแค่นี้ก็ผิดแผนนางมากพอแล้ว
เมื่อเห็นนางเดือนเพ็ญเดินออกไปจากรัศมีสายตาแล้ว ชายหนุ่มจึงคว้าถ้วยชาเมื่อครู่นี้ขึ้นมาแล้วเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง
“ขึ้นมาหาฉันบนห้องนอน”
“คะ” พลอยไพลินขานรับอย่างงงงวยหลังจากรับโทรศัพท์บ้านที่ติดไว้ในห้องทุกห้องของคฤหาสน์หลังนี้ เธอกำลังจะถามว่ามีเรื่องอะไรถึงเรียกเธอไปพบด่วนแบบนี้แต่คุณแดเนียลก็ตัดสายไปเสียก่อน พลอยไพลินทั้งสงสัยทั้งแปลกใจเพราะคุณแดเนียลไม่เคยเรียกเธอขึ้นไปพบมาก่อนเลยสักครั้ง แต่เธอก็รีบขึ้นไปพบคุณแดเนียลทันทีหลังจากวางสายเพราะคิดว่าชายหนุ่มคงมีเรื่องด่วนจะให้เธอทำ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณแดเนียลค่ะ”
“เข้ามา”
พลอยไพลินก้าวเข้าไปได้แค่ก้าวเดียว คนที่อยู่ข้างประตูในห้องนอนก็กระชากเธอเข้ามาในห้องพร้อมกับกระแทกประตูปิดเสียงดังลั่นพร้อมทั้งกดล็อกอย่างแน่นหนา
“คุณแดเนียลจะทำอะไรคะ” หญิงสาวที่ตกใจจากแรงกระชากและเสียงประตูถามเสียงสั่น
“ฉันมากกว่าที่ต้องถามว่าเธอกับแม่เธอคิดจะทำอะไร”
“ฉันไม่เข้าใจค่ะ คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะคุณแดเนียล” พลอยไพลินยังคงถามชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ
“หึ เล่นละครเก่ง เห็นหน้าซื่อๆ ไม่คิดว่าจะร้ายทั้งแม่ทั้งลูก”
“พวกเราไปทำอะไรให้คุณคะ”
“เธอต้องให้ฉันบอกไหมว่าฉันได้ยินเธอและแม่ของเธอวางแผนจะทำอะไรกันสำหรับหนี้บ่อนคาสิโนสิบล้านรูเบิล”
พลอยไพลินเบิกตามองชายหนุ่มตาโต ด้วยคิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้เรื่องนี้
“หึ ทำไม ตกใจล่ะสิที่ฉันรู้แผนของพวกเธอแม่ลูก เลยไม่อยู่ให้เธอจับ” ชายหนุ่มยังคงพูดต่อไปเมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่มองเขาอย่างตกตะลึง
“แต่พอจับลูกไม่ได้ก็เลยคิดที่จะจับพ่อสินะ”
“ใครจะจับพ่อคุณคะ” คนถูกกล่าวหางงหนักกว่าเดิม
“แม่เธอยังไงล่ะ พอให้เธอจับฉันไม่สำเร็จก็คิดที่จะจับพ่อฉันซะเองตอนที่แม่ฉันไม่อยู่”
“ไม่จริง คุณต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ” พลอยไพลินยืนยันเสียงแข็ง เธอมั่นใจว่าแม่ของเธอไม่มีวันทำอย่างนั้นแน่ แม่ของเธอไม่มีวันทรยศผู้มีพระคุณอย่างเด็ดขาด! หญิงสาวคิดในใจ
“ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าแม่เธอจะทำอย่างนั้น ถ้าฉันไม่เผอิญไปเห็นแม่ของเธอแอบใส่ยาอะไรบางอย่างลงในถ้วยชาเพื่อที่จะเอาขึ้นมาให้พ่อฉันดื่ม!”
ชายหนุ่มตะคอกใส่เธอ เธอจึงมองตามนิ้วชี้ของชายหนุ่มที่ชี้ไปยังถ้วยชาดังกล่าว
เธอจำชาถ้วยนั้นได้ แม่เธอบอกเธอว่าจะเอาไปให้คุณผู้ชายดื่ม แล้วไล่เธอให้ไปนอน
พลอยไพลินได้แต่มองถ้วยชาใบนั้นอย่างหาคำแก้ตัวใดๆ ไม่ได้ แต่ใจก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าแม่ของเธอจะใส่ยาอะไรที่ไม่ดีลงไปจริงๆ
“ไงล่ะ ยังจะแก้ตัวอะไรให้แม่เธออีกมั้ย” แดเนียลถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยั่นเมื่อเห็นใบหน้าซีดๆ ของคนตรงหน้า
“อาจจะเป็นยาบำรุง” พลอยไพลินยังพูดไม่ทันจบประโยค แดเนียลก็ตะคอกขึ้นมาอีกครั้ง
“พวกเธอเห็นว่าฉันโง่เหรอ! ที่จะไม่รู้ว่าแม่ของเธอใส่ยาอะไรลงไปให้พ่อฉันดื่ม!”
“คือว่า”
“ถ้าเธอยังจะยืนยันว่าแม่ของเธอบริสุทธิ์จริง เธอกล้าดื่มมันต่อหน้าฉันไหมล่ะ” แดเนียลถามคนที่พยายามจะแก้ตัวให้แม่ของตัวเองเสียงเย็น
พลอยไพลินไม่มีทางเลือกจึงยื่นมืออันสั่นเทาไปหยิบถ้วยชานั้นขึ้นมาจิบเพื่อพิสูจน์ โดยเธอหวังว่าแม่ของเธอจะไม่ใส่ยาอะไรที่ไม่ดีลงไปจริงๆ
“แค่จิบมันจะไปรู้เรื่องอะไร!” แดเนียลตวาดพร้อมเข้ามากระชากถ้วยชาจากมือของหญิงสาว
“คุณจะทำอะ” พลอยไพลินพูดยังไม่ทันจบแดเนียลก็จับล็อกใบหน้าเธอแล้วบังคับให้เธอดื่มชาจนหมดถ้วยจนเธอไอสำลักหน้าดำหน้าแดง
“แค่ก แค่ก แค่กๆๆๆ”
แดเนียลมองพลอยไพลินที่สำลักน้ำชาด้วยสายตาเย้ยหยั่นกับสภาพไม่น่าดูของหญิงสาว
เวลาผ่านไปไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำพลอยไพลินก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอเริ่มมีความผิดปกติ
“เป็นไง ยังจะยืนยันว่าแม่เธอบริสุทธิ์อยู่ไหม” แดเนียลถามเสียงเรียบพร้อมทั้งดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้าไปด้วย เขารู้ว่าหญิงสาวต้องมีอาการบางอย่างเพราะเธอเอาแต่ยืนบีบมือตัวเองและเม้มปากแน่นรวมถึงกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
“ฟังฉันให้ดีนะ” แดเนียลใช้สองมือบีบไหล่หญิงสาวไว้แน่
“ฉันเกลียดพวกคนหิวเงินไร้ศักดิ์ศรีที่สุด โดยเฉพาะเธอและแม่ของเธอ!”
พลอยไพลินได้แต่ก้มหน้าน้ำตาซึมยอมให้ชายหนุ่มตรงหน้าต่อว่าดูถูก เธอปฏิเสธไม่ออกเพราะแม่ของเธอได้ทำอย่างที่ชายหนุ่มพูดจริงๆ
“เถียงไม่ออกล่ะสิ คอยดูฉันจะเล่นงานแม่เธอให้หนักเลย” แดเนียลขู่ด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม เพราะถ้าวันนี้เขาไม่กลับมาบ้านก็ไม่รู้ว่านางเดือนเพ็ญกับผู้หญิงตรงหน้านี้จะทำอะไรกันบ้าง
“อย่านะคะ อย่าทำอะไรแม่ฉันเลย ฉันขอร้อง” พลอยไพลินรีบขอร้องออกไปด้วยน้ำตานองหน้า
“ทำไมฉันต้องฟังคำขอร้องพวกคนจิตใจสกปรกอย่างเธอด้วย” คนหน้านิ่งเลิกคิ้วถาม
“ฮือๆ ขอร้องนะคะคุณแดเนียล ฉันขอร้อง อย่าทำอะไรแม่ฉันเลย” เธอไม่ตอบคำถามเขาแต่เลือกที่จะขอร้องต่อไป
“หึ อย่านึกนะว่าฉันไม่รู้ว่านอกจากแม่เธอจ้องจะจับพ่อฉันแล้วเนี่ย เธอเองก็คิดจะจับฉันเหมือนกัน”
“คุณ หมายความว่ายังไงคะ” ดวงตากลมโตที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตาเงยมองคนพูดอย่างตกใจในคำกล่าวหา
“เลิกเสแสร้งสักทีพลอยไพลิน!”
แดเนียลบีบต้นแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวที่เขาคิดว่าเป็นจอมแสแสร้งแน่นกว่าเดิมพร้อมตวาดออกไป หึ คิดจะมาบีบน้ำตามารยาใส่เขายังเร็วไปร้อยปี!
“ที่เธอลงทุนดื่มชานี่เข้าไปก็เพราะจะใช้ยั่วฉันงั้นสิ แต่ฝันไปเถอะ หน้าเธอฉันยังไม่อยากจะมองเลย มานี่!” พูดจบชายหนุ่มก็กระชากหญิงสาวให้ตามเข้าไปในห้องน้ำ
“โอ๊ย! คุณแดเนียล ฉันเจ็บนะ” คนโดนกระชากแขนร้องขึ้นเมื่อข้อมือเธอถูกฝ่ามือใหญ่บีบจนแน่นและกระชากอย่างแรงจนเธอแทบล้ม
“อย่ามาทำสำออย แค่นี้ไม่สะเทือนผิวด้านๆ ของเธอหรอก”
พูดจบแดเนียลก็เหวี่ยงหญิงสาวไปใต้เรนชาวเวอร์พร้อมกับเปิดน้ำแรงสุด
“โอ๊ยยยย ปล่อยนะ ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ แค่กๆๆ” พลอยไพลินตะโกนให้คนช่วยพร้อมกับเริ่มสำลักน้ำ เมื่อแดเนียลล็อกตัวเธอไว้ใต้เรนชาวเวอร์ไม่ให้ขยับหนี
“ร้องให้ตายก็ไม่มีใครช่วยเธอหรอก แม่ฉันยังไม่กลับ ส่วนพ่อฉันก็ตามแม่ไปหลังทานข้าวเสร็จ แล้วอีกอย่างห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียงเผื่อเธอลืม” แดเนียลบอกเสียงเย็นพร้อมทั้งล็อกตัวหญิงสาวแน่นขึ้นกว่าเดิม
ตอนนี้พลอยไพลินเริ่มดิ้นกระสับกระส่ายมากขึ้น จากตอนแรกที่หญิงสาวคอยผลักไสชายหนุ่มให้ออกห่าง กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอเหนี่ยวรั้งชายหนุ่มเข้าหาตัวอย่างขาดสติ ด้วยเนื้อตัวร้อนรุ่ม
