บทที่ 6 4. Get out 2!

            “ออกไปได้แล้ว และอย่าให้ใครเห็น”

คนที่ถูกไล่ออกไปจากห้องทันทีหลังจากที่เขาตักตวงความสุขจากร่างกายของเธอจนพอใจแล้ว มองหน้าคนไล่อย่างตัดพ้อ ลำพังตอนนี้แรงแทบจะลุกยังไม่มี แต่เขากลับสั่งให้เธอออกไปจากห้องเขาตอนนี้

“หรือเธออยากให้คนอื่นมาเห็นเพื่อเป็นข้ออ้างในการจับฉัน” เจ้าของห้องถามเสียงเย็น เมื่อเห็นหญิงสาวที่มอบความสุขทางกายให้เขาอย่างเต็มอิ่มยังคงนั่งนิ่งอยู่บนที่นอน

พลอยไพลินพูดอะไรไม่ออกได้แต่ส่ายหัวน้ำตานองหน้ากับข้อกล่าวหาของเขาที่เธอไม่เคยคิดที่จะทำ

“งั้นก็ออกไป ถ้าเธอทำให้ใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคนเมื่อไหร่เธอกับแม่ของเธอเดือดร้อนแน่” ชายหนุ่มสั่งเสียงเฉียบพร้อมข่มขู่แล้วเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตของเขาโยนไปให้เธอบนที่นอน

“แล้วหวังว่าถ้าฉันออกมาจากห้องน้ำแล้วฉันจะไม่เห็นเธออยู่ในห้องนี้อีกนะ”

พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาสนใจร่างเปลือยเปล่าที่สะอื้นไห้อยู่บนเตียงนอน

พลอยไพลินพาร่างอันบอบช้ำของตัวเองเข้ามาในห้องนอน โชคดีที่ห้องนอนของเธออยู่ใกล้กับบันไดชั้นล่างถัดจากห้องครัวสำหรับทำอาหารไทย ไม่ได้อยู่ละแวกเดียวกับห้องนอนของคนรับใช้ในคฤหาสน์หรือใกล้กับห้องนอนของนางเดือนเพ็ญ

หญิงสาวทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยความอ่อนล้า น้ำตากับเสียงสะอื้นไห้ถูกปล่อยออกมาทันทีที่ใบหน้าสัมผัสกับหมอนใบโต ด้วยความที่เธอไม่แน่ใจว่าห้องนอนที่เธออาศัยอยู่นี้ นั้นเก็บเสียงได้เพียงใดจึงได้แต่นอนคว่ำหน้าสะอื้นไห้กับหมอน โดยหวังว่าเสียงเธอจะไม่เล็ดลอดออกไปด้านนอกหากมีใครสักคนเดินผ่านมาแถวนี้

พลอยไพลินนอนร้องไห้จนหลับไป รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ตอนฟ้าสาง เธอจึงพาร่างกายอันอ่อนแรงของตัวเองเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ

หญิงสาวใช้เวลาในการอาบน้ำนานผิดปกติแม้ว่าเธอจะรู้สึกปวดศีรษะรวมถึงตัวลุมๆ ก็ตาม โดยเธอหวังว่าสายน้ำจะช่วยชำระล่องลอยต่างๆ ที่ชายหนุ่มกระทำไว้กับร่างกายของเธอเมื่อคืนนี้ได้ แต่เมื่อเธอลองส่องกระจกดูล่องลอยสีกุหลาบที่กระจายตามร่างกายโดยเฉพาะบริเวณทรวงอก ยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้ว่าแม้ว่าเธอจะอาบน้ำชำระร่างกายเท่าไหร่ก็ไม่สามารถลบล่องลอยอันน่าอดสูที่ชายหนุ่มกระทำไว้ได้

“อ้าวพลอย ทำไมวันนี้ถึงมาสายได้ ไม่สบายหรือเปล่าหน้าซีดๆ นะ” ไดอาน่าแม่ครัวประจำคฤหาสน์ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเอ่ยทักพลอยไพลินในขณะที่เธอและลูกมือคนอื่นๆ กำลังเตรียมอาหารเช้าให้คนในบ้านอยู่

“อ๋อ ไม่เป็นไรมากหรอกจ้ะ แค่รู้สึกครั้นเนื้อครั้นตัวนิดหน่อย”

“ถึงว่าใส่ชุดซะรุ่มร่ามปิดถึงคอเชียว” พลอยไพลินได้แต่ยิ้มบางๆ กลับไปให้ไดอาน่า จะให้เธอบอกออกไปตรงๆ ได้ยังไงว่าที่เธอต้องใส่ชุดมิดชิดขนาดนี้เป็นเพราะว่าเธอต้องการจะปกปิดล่องลอยที่แดเนียลทำกับร่างกายเธอไว้เมื่อคืน

“ถ้าไม่สบายมากก็ไปพักเถอะนะ พวกเราทำกันตั้งหลายคนสบายอยู่แล้ว และอีกอย่างเช้านี้ก็ทำอาหารรัสเซียไม่ใช่อาหารไทยจ้ะ” ไดอาน่าร่ายยาวและลูกมือที่เหลือก็พยักหน้าเห็นด้วย พลอยไพลินจึงเดินกลับไปนอนพักที่ห้องต่อ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พลอย เป็นยังไงบ้างลูก” พลอยไพลินงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเคาะประตูเรียก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“หนูพลอยนี่ฉันเองนะ เปิดประตูให้หน่อย”

“สักครู่นะคะคุณผู้หญิง” พลอยไพลินขานรับและพยายามขยับตัวลุกจากที่นอนทันทีที่ได้ยินเสียงคุณผู้หญิงของคฤหาสน์เคาะประตูห้องเรียกเธออีกครั้ง

“เป็นยังไงบ้างจ๊ะ เห็นไดอาน่าบอกว่าหนูไม่ค่อยสบายตั้งแต่เมื่อเช้า” คุณผู้หญิงเอ่ยถามพร้อมกับเอามือมาอังหน้าผากเธอเมื่อพลอยไพลินเปิดประตูให้คุณผู้หญิงเข้ามาด้านในแล้ว

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะคุณผู้หญิง พลอยทานยาแก้ปวดลดไข้ไปแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่วันนี้พลอยไม่ได้ช่วยงานอะไรเลย”

“อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว แล้วอีกอย่างฉันก็เคยบอกหนูไปแล้วนี่ว่าฉันเห็นหนูเหมือนลูกเหมือนหลานไม่ใช่เด็กรับใช้”

พลอยไพลินน้ำตาซึมกับความมีเมตตาของคุณกรองแก้ว เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเมื่อคืนแผนของแม่เธอสำเร็จ คุณกรองแก้วจะเสียใจขนาดไหน

“แล้วนี่บ่ายโมงกว่าแล้ว ทานอะไรหรือยังจ๊ะ”

“ยังเลยค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันให้คนยกอาหารมาให้ในห้องนะ พักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ”

“ขอบคุณค่ะคุณผู้หญิง” พลอยไพลินยกมือไหว้ขอบคุณคุณกรองแก้ว อีกฝ่ายยิ้มรับแล้วเดินไปจัดการบอกให้คนนำอาหารมาให้เธอ

หลังจากที่เธอทานอาหารเสร็จแล้ว เธอก็เดินตามหานางเดือนเพ็ญทั่วคฤหาสน์ เพราะเธอเดินไปหาที่ห้องแล้วไม่พบ โทรศัพท์ไปหาก็ไม่รับเธอจึงออกตามหาแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จนเธอตัดใจจะเดินกลับห้องตัวเอง แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่อยู่ไกลๆ พลอยไพลินจึงหลบและเปลี่ยนเส้นทางเดินกลับห้องของตัวเองแม้ว่าทางที่จะต้องเดินกลับนี้จะต้องเดินอ้อมไกลมากทีเดียว แต่หญิงสาวก็คิดว่าดีกว่าที่จะต้องเดินไปทางนั้นแล้วเจอคนใจร้ายที่ย่ำยีเธอเมื่อคืน

เมื่อกลับมาถึงห้องก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้งเพราะเธอยังรู้สึกเพลียๆ รวมถึงที่เธอเดินตามหาแม่ทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณกลางกายสาวขึ้นมาอีกครั้ง

หญิงสาวนอนหลับลึกจนกระทั่งตื่นมาเกือบๆ สองทุ่มเพราะมีคนนำอาหารมาให้เธอที่ห้อง

หลังจากทานอาหารเสร็จพลอยไพลินก็ไปหาแม่ของเธอที่ห้องอีกครั้งหนึ่งแต่ก็ไม่พบแม่ของเธออีกเช่นเคย เธอจึงนั่งรอแม่ของเธอนานเกือบชั่วโมงแต่ก็ไร้วี่แววว่านางเดือนเพ็ญจะกลับมาเร็วๆ นี้ พลอยไพลินจึงตัดใจเดินกลับห้องเพราะเธอคิดว่าแม่ของเธอคงกำลังหลบหน้าคนในบ้านหรือบางทีอาจจะออกไปคาสิโนนั้นอีก

เมื่อกลับเข้ามาในห้องพลอยไพลินก็ถอดเสื้อผ้าออกจากกายแล้วตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย โดยครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้อาบน้ำนานมากและขัดถูผิวหนังอย่างเอาเป็นเอาตายแบบเมื่อเช้า