บทที่ 10 เมื่อรักมาถึงทางตัน
แววตาซ่อนความลับมองเลยไปข้างหน้า ลลินกระโดดโลดเต้นนำหน้าไปหลายก้าวโดยไม่สนใจว่าผู้ใหญ่กำลังคุยอะไรกัน ตามด้วยหนุ่มน้อยที่เดินเตาะแตะตามพี่สาว จนเมื่อร่างกลมป้อมนั้นล้มลงบนพื้นทราย สองหนุ่มสาวจึงถลาเข้าไปที่ร่างนั้นพร้อมๆ กัน
"ไปกันเถอะ เดี๋ยวเด็กๆ จะไม่สบาย"
ปราชญ์อุ้มลูกชายขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ดูเวลาที่ข้อมือแล้วคิดว่าควรจะพาเด็กๆ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว
"ลลินจ๊ะ ไปกันได้แล้วจ้ะ"
ดากานดาเดินไปจูงมือหลานสาวที่ยังอยู่ในอารมณ์สนุก แม้จะเปียกปอนไปทั้งตัว แต่สาวน้อยก็ไม่มีทีท่าว่าจะหนาวสั่นแต่อย่างใด
"พรุ่งนี้เช้าลลินขอเล่นน้ำอีกนะคะปาป๊า"
สาวน้อยเกาะแขนเกาะขาบิดา มองด้วยแววตาออดอ้อนสุดพลัง
"ก็ได้ครับ ว่าแต่วันนี้พอก่อนเถอะนะ เดี๋ยวต้องไปหาอะไรทานอีก"
"ไปกินกุ้งเหรอคะ"
"ใช่ครับ เราจะไปกินกุ้งยักษ์กัน"
ชายหนุ่มหมายถึงลอบสเตอร์ที่ตลาดโต้รุ่ง เขาบอกลูกสาวตั้งแต่ก่อนมาหัวหิน ว่าจะพามากินกุ้งมังกร
ปราชญ์มองตามหลังสองคนที่พากันเดินจูงมือนำหน้าไป พลันร่างของภรรยาก็ปรากฎขึ้นมาทับซ้อนร่างของดากานดาจนเขาต้องสลัดภาพในหัวทิ้งไป เพราะนั่นจะทำให้หมดสนุกในค่ำคืนนี้กับการไปตระเวนย่ำราตรีพาเด็กๆ หาอะไรอร่อยๆ ทาน แม้ลึกๆ จะยังคงหวังว่าหล่อนจะเปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย แต่เขาก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้ จะไม่มีอีกแล้วกับภาพพ่อแม่ลูกดังเช่นวันวาน...ไม่มีใครมาแทนที่อลินได้ หัวใจร้องบอกเช่นนั้น
....
"ขอให้โชคดีนะคะ กานดาจะคอยเป็นกำลังใจให้"
ถ้อยคำเอื้อนเอ่ยตามมาด้วยรอยยิ้มส่งผ่านกำลังใจหลังจากรถแล่นมาจอดเทียบหน้าบ้านอลิน ซึ่งวันนี้ปราชญ์ตัดสินใจที่จะมาง้อภรรยาอีกครั้งถึงบ้านของเจ้าหล่อน ตามคำรบเร้าของดากานดาที่อยากให้เขาลองดูอีกสักครั้ง การมาครั้งนี้เขาได้พาเด็กๆ มาด้วย หวังให้อลินเห็นหน้าลูกแล้วเปลี่ยนใจ เขาได้แต่หวังว่าวันนี้จะกลับบ้านไปพร้อมกับเธอ
"ไปกันเถอะ"
ทั้งหมดพากันลงจากรถเพื่อเข้าไปด้านใน แม่บ้านที่มารอรับยืนยิ้มรออยู่ เมื่อเห็นว่าคนที่มาเยือนเป็นใคร
"ลินอยู่มั้ยครับ"
กำลังกลับมาค่ะ เชิญข้างในก่อนค่ะคุณหมอ"
ปราชญ์พาเด็กๆ เดินตามแม่บ้านเพื่อเข้าไปรอภรรยาข้างใน ในระหว่างนั้น แม่ยายของเขาก็เดินมารับหน้าพอดี
"สวัสดีค่ะคุณยาย"
ลลินยกมือไหว้โดยไม่ต้องรอให้ใครบอก อนงค์ฉีกยิ้มกว้างรับไหว้หลาน ก่อนเดินเข้ามารั้งร่างนั้นเข้าไปกอดด้วยความเอ็นดู
"คิดถึงจังเลย นึกว่าจะลืมคุณยายเสียแล้ว"
คนพูดหอมแก้มทั้งสองข้างของหลานสาวด้วยความคิดถึง ก่อนจะผละไปรับหลานชายจากอ้อมอกของผู้เป็นพ่อมาอุ้มบ้าง จมูกกดหนักๆ ลงบนแก้มซาลาเปาด้วยความมันเขี้ยว
"คิดถึงจัง ไม่ได้เจอกันนาน ดูโตขึ้นผิดหูผิดตาเลยนะหลานยาย"
"คุณแม่ครับ ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณแม่"
"คุยกับแม่..."
"ครับ...เรื่องลิน..."
รอยยิ้มบนใบหน้าของอนงค์เจื่อนลงไป หล่อนเหลือบมองมาทางดากานดาที่ยืนยิ้มเฝื่อนรออยู่
"เอ่อ...ตามสบายนะคะ เดี๋ยวกานดาจะพาเด็กๆ ไปเดินเล่นในสวน"
"ฝากน้องด้วยนะกานดา พี่ขอคุยธุระเป็นการส่วนตัว"
"ค่ะ"
