บทที่ 2 บทนำ ต่อ

'ปากเสีย พูดอะไรไม่คิดนะกานดา'

หล่อนตบปากตัวเองที่ถามออกไปแบบนั้น ลืมไปว่ามันคือเรื่องละเอียดอ่อนกว่าที่คิด และหล่อนไม่รู้หรอกว่าตลอดทั้งวันที่ผ่านมาเขาเจออะไรมาบ้าง เมื่อถูกถามจี้จุดจึงออกอาการเครียดได้ถึงเพียงนี้

'เครียดเหรอ..บ้าจริง! จะเกิดลูกบ้าระเบิดหัวตัวเองตาย

มั้ยนะ ยิ่งอยู่คนเดียวด้วย'

'หมอหนุ่มเครียดหนักเมียทิ้ง ปืนจ่อขมับปลิดชีพตัวเองคาคลินิก'

นั่นคือพาดหัวข่าวที่หล่อนกลัว ไวเท่าความคิด หลังจากเก็บกล่องอาหารใส่ตะกร้า หล่อนก็รีบผลุนผลันกลับเข้าไปข้างใน จุดหมายคือห้องนอนของเขาที่อยู่ชั้นบน…

"ปึงๆๆ"

เสียงจิ๊จ๊ะดังอยู่ในลำคอเมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังระรัว ปราชญ์รู้ดีว่าเป็นใครไปไม่ได้นอกจากน้องสาวจอมจุ้นจ้าน ชายหนุ่มยืนท้าวเอวพร้อมขบริมฝีปากคล้ายครุ่นคิด สักพักแววตาที่เหลือบมองไปทางบานประตูก็ทอประกายวาววับ ตามมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดพราว

"พี่ปราชญ์ เปิดประตูเดี๋ยวนี้ อย่าเพิ่งทำอะไรบ้าๆ นะคะ"

"เคาะดีนักใช่มั้ย"

"พรึ่บ!"

ผืนผ้าที่พันกายถูกสลัดออกไปจากสะโพกสอบ ทั้งร่างเปลือยเปล่ามีเพียงบ็อกเซอร์แนบเนื้อสีขาวสะอาดห่อหุ้มความเป็นชายเอาไว้ มือแกร่งยื่นไปกระชากบานประตูให้เปิดออกจนคนข้างนอกหน้าคะมำเข้ามาตามแรง และสายตาเจ้ากรรมของเจ้าหล่อนก็โฟกัสอยู่ที่กลางกายของคนตรงหน้าอย่างไม่ตั้งใจ

"อะ อุ่ย!"

"มีอะไรฮึ! เคาะอยู่ได้"

เหมือนเวลาหยุดเดิน ดากานดาค้างอยู่ในท่าเดิมไม่ตอบคำถามเพราะมัวตกตะลึงกับภาพตรงหน้า หล่อนรู้สึกขนลุกไปทั้งกายลามขึ้นไปถึงหัว และคล้ายจะเพิ่งนึกได้ว่าต้องตกใจ สองมือจึงยกขึ้นปิดหน้าแล้วเปล่งเสียงออกมาลั่นห้อง

"กรี๊ดดด! งู"

"เดี๋ยวงูจะกัดเธอแน่ ถ้าไม่รีบกลับไป!"

"ไอ้พี่ปราชญ์บ้า คนหื่น คนลามก ทุเรศที่สุด!"

สองมือเล็กทุบตีไปที่แผงอกกำยำ เรียกเสียงหัวเราะให้เล็ดลอดจากริมฝีปากได้รูป...นั่นคือความชาชินของปราชญ์ จากการที่เขาชอบแกล้งดากานดามาตั้งแต่ไหนแต่ไร

"เธอนั่นแหละคนหื่น ขึ้นมาดูของผู้ชายถึงห้อง"

"ทีหลังจะปล่อยให้เน่าตายคาคลินิกไปเลย คอยดูนะ ต่อไปนี้จะไม่ห่วงแล้ว"

ปราชญ์ยิ่งหัวเราะเมื่ออีกฝ่ายทุบตีเขาทิ้งท้ายแล้วสะบัดก้นวิ่งหนีลงบันไดไป เขาชอบแกล้งให้หล่อนโกรธเพราะเวลาเจ้าหล่อนงอนนั้นน่ารักดี...ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจริงๆ ใจของเขาร้องบอก การได้แกล้งหล่อนคือความสุขอย่างหนึ่งของเขาเท่านั้นเอง

สักพักบรรยากาศก็กลับมาสู่ความเงียบงันเมื่อไร้เงาของดากานดา เมื่ออยู่เพียงลำพังเรื่องเดิมก็เข้ามาสิงใจอีกครั้ง รอย ยิ้มต้องจางหายไปจากใบหน้าเมื่อเสียงของอลินดังก้อง ชายหนุ่มเดินคอตกกลับไปแต่งตัวด้วยใจที่ไหววูบ ก่อนจะเดินกลับมาทิ้งกายลงนอนบนเตียงกว้าง แขนข้างหนึ่งยกขึ้นก่ายหน้าผากด้วยความกลัดกลุ้มกับอนาคตวันข้างหน้า และนี่คือชีวิตจริงของแพทย์หนุ่มโปรไฟล์ดี ไม่มีใครรู้เลยว่าจริงๆ แล้วชีวิตของเขาไม่ได้เพอร์เฟคไปกว่าใครๆ เลย

"ตื่นได้แล้วค่าคุณอา"

เสียงใสๆ ดังก้องอยู่ข้างหู ดากานดาพลิกกายนอนหงายด้วยอารมณ์งัวเงียเพราะยังง่วงงุน หล่อนค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ เพียงภาพตรงหน้าเด่นชัดก็เห็นรอยยิ้มหน้าเป็นส่งมาให้...ลลิน หลานสาวตัวน้อยที่หล่อนรับมาช่วยเลี้ยงชั่วคราว

'อีตาบ้า คนขี้แกล้ง'

หน้าพ่อของหลานซ้อนขึ้นมาบนใบหน้ากลมๆ นั่น พวงแก้มสาวแดงซ่านเมื่อนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืน หากแต่ว่าอารมณ์กรุ่นโกรธก็ยังหลงเหลือ คิดเอาไว้แล้วว่าหากเจอหน้าจะไม่พูดด้วยสักคำเดียว

"ลุกไปแปรงฟัน แล้วก็ลงไปให้อาหารปลากันเถอะค่ะ"

สองมือกลมป้อมดึงรั้งแขนคนที่ยังนอนนิ่งให้ลุกขึ้นมา ดากานดาลุกนั่งแล้วบิดกายขับไล่ความง่วงงุน ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำตามคำรบเร้าของหลานสาว ซึ่งอีกฝ่ายติดหล่อนหนึบจนสาวน้อยชินเสียแล้วที่มารดาแยกกันอยู่กับบิดามานานนับเดือน