บทที่ 7 ทะเล้ ทะเล
Chapter 3
ทะเล้ ทะเล
"ยะ แย่แล้ว!"
คำแรกที่เปล่งออกมาจากปากหลังจากตื่นนอน เมื่อเจ้าตัวดูเวลาแล้วเห็นว่าเข็มสั้นชี้ที่เลขห้า นั่นแสดงว่าเลยเวลานัดมามากแล้ว...ดากานดาพรวดพราดลงจากเตียงเพื่อเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวและอาบน้ำแต่งตัว...ไปหัวหินตามคำรบเร้าของเด็กๆ ซึ่งปราชญ์ให้หล่อนไปด้วยเพราะเขาตามใจลูกๆ ที่อ้อนขอให้คุณอาตามติดไปเที่ยวทะเลด้วยกัน
"ตื่นช้าแบบนี้ ป่านนี้พี่ปราชญ์ต้องโมโหแล้วแน่ๆ เลย โธ่...ทำไมเป็นคนแบบนี้นะกานดา"
คิดไปแต่งตัวไป ใบหน้าของเขาลอยเด่นทำให้ยิ่งเร่งรีบมากกว่าเดิม หล่อนใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงสำหรับการอาบน้ำแต่งตัว คิดเอาไว้ว่าจะไปแต่งหน้าในรถเพราะกลัวคนรอจะหงุดหงิด และพานให้ถูกดุจนหมดอารมณ์เที่ยวไปเสียก่อน
ดากานดาลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้อง แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงบันไดไปอย่างรีบเร่ง เพียงลงมาถึงส่วนกลางของบ้าน ก็เห็นเขานั่งรออยู่กับเด็กๆ ตรงพื้นที่รับรองแขกด้วยท่าทีที่ยากจะคาดเดาว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน
"เย้ๆ คุณอามาแล้ว ไปกันเถอะค่ะปาป๊าขา"
ปราชญ์ยกมือขึ้นมาดูเวลา แววตาคมกล้าเหลือบมองคนที่ช้ากว่าใครเพื่อนด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากแต่ทำให้คนมาช้าถึงกับไม่กล้าสบตา
"หนึ่งชั่วโมงกับอีกสามสิบเก้านาที...นั่นคือเวลาที่ต้องสูญเสียไปเพราะเธอ มัวทำอะไรอยู่ฮึกานดา"
"ขะ ขอโทษค่ะ นาฬิกามันไม่ปลุกนี่คะ"
"นั่นคือคำแก้ตัวของคนไร้วินัย ทำไมต้องพึ่งนาฬิกาปลุก ทำไมไม่หัดให้เป็นนิสัยล่ะฮึ!"
"กานดาสำนึกผิดแล้ว อย่าโกรธเลยนะคะ ยิ่งพี่ปราบต์มัวโกรธ ก็จะยิ่งเสียเวลานะคะ ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวถึงหัวหินสายนะ"
"พี่มีเวลาแค่สองวัน อุตส่าห์นัดตีสี่ แต่เธอก็ทำเสียเรื่องซะนี่...เฮ้อ...ยายเด็กไร้วินัย"
"แล้ว..ทำไมไม่ปลุกคะ ปล่อยให้เลยเวลามาตั้งชั่วโมง"
"ผิดแล้วยังเถียงข้างๆ คูๆ หน้าที่ตัวเองทำไมต้องให้คนอื่นรับผิดชอบล่ะครับ"
น้ำเสียงเขาไม่ตลกด้วย มือใหญ่แย่งกระเป๋าเสื้อผ้าของหล่อนไปจากมือ ก่อนจะคว้าของตัวเองมาไว้ในมืออีกข้าง เพื่อที่จะลากไปยังรถที่ขับมาจอดรอหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว
"กานดาทำเองได้ค่ะ เกรงใจพี่ปราชญ์"
"ไม่เป็นไร เธออุ้มน้องธามตามไปก็แล้วกัน"
มองไปทางเด็กในบ้านให้ส่งลูกชายคนเล็กให้ดากานดา
เพื่อให้อีกฝ่ายถือสัมภาระของเด็กๆ ตามไปที่รถ
ดากานดารับหลานมาไว้ในอ้อมกอดก่อนมองตามร่างสูงที่ลากกระเป๋าเดินนำไปก่อนหน้า...รู้สึกไม่คุ้นชิน กับการที่มีใครสักคนมาเดินลากกระเป๋าให้ คล้ายกับตนคือคนพิเศษในหัวใจที่เขาต้องคอยบริการ
"พร้อมหรือยังครับสาวๆ เราจะไปกันล่ะนะ"
"เย้ๆ ไปค่า"
ชายหนุ่มหันไปยิ้มให้สาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างหลัง ส่วนที่นั่งข้างๆ คนขับคือดากานดา บนตักของหล่อนคือลูกชายของเขาที่อยู่ในอาการร่าเริงไม่ต่างไปจากสาวน้อยลลิน
รถเคลื่อนที่ออกจากบ้านเมื่อทุกอย่างพร้อม...ท่ามกลางล้อรถที่กำลังหมุนจนรถแล่นผ่านรั้วบ้านไปอย่างไม่รีบเร่ง ใจของคนขับก็ประหวัดไปถึงใครบางคนอีกครั้ง
'ถ้าคุณไปด้วย...ผมจะมีความสุขมากๆ เลยนะลิน...'
ดากานดาลอบมองเสี้ยวหน้าคนขับอยู่เป็นระยะ สีหน้าและการเงียบของเขาทำให้คนมองรู้เท่าทันความคิดในใจ
"คิดถึง...พี่ลินเหรอคะ"
เพียงเท่านั้น แววตาขุ่นขวางก็ตวัดมองทันควัน
"อย่ายุ่งเรื่องนี้จะได้มั้ย! แล้วก็...อย่าเอ่ยถึงลินอีก รู้มั้ยว่าเธอน่ะ...ทำตัวน่ารำคาญชะมัด"
"ขอโทษค่ะ..."
"ถ้าถามอะไรไม่เข้าท่าอีกครั้ง พี่จะทิ้งเธอไว้กลางทาง"
ดากานดารีบเบือนหน้ากลับไม่กล้ามองหน้าเขาอีก ขณะที่สายตาทอดมองไปข้างหน้าท่ามกลางฟ้าที่เริ่มสาง หูได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจหนักๆ ตามมาด้วยความเงียบ ดีที่ได้เสียงเจื้อยแจ้วของหลานสาวช่วยขับไล่ความอึดอัด ไม่อย่างนั้นหล่อนคงเป็นบ้าตายถ้าต้องนั่งรถไปกับคนอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ จนถึงหัวหิน เขาเป็นผู้ชายที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนปรับตัวตามไม่ทัน
