บทที่ 23 ยิ่งใกล้ ยิ่งหวั่นไหว

“ขอบคุณครับ” คนเจ็บก็เลยส่งยิ้มกว้างพร้อมกับคำขอบคุณ ดูมีมารยาทขึ้นมาหน่อยที่รู้จักขอบคุณผู้ใหญ่ แต่แล้วผมก็อยากจะโยนคนเจ็บลงไปที่ห้องโถง แทนที่จะพาเดินลงบันได เพราะประโยคถัดมา

“พี่หมิวคงยุ่งเรื่องน้องปันปันอยู่น่ะครับ น้องไม่สบาย ผมว่าจะหาผู้จัดการเพิ่มอีกสักคน เฮียสองสนใจไหมครับ? แต่สำหรับเฮียสอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ