บทที่ 49 แต่ว่าฉันก็รับไหว

“เอะอะก็วิ่งหนีตลอด”

ผมต่อว่าแบบไม่จริงจังนัก ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาคนที่กำลังยืนรับลมอยู่ตรงสวนหย่อมที่ตกแต่งไว้อย่างน่ารัก

คนถูกต่อว่าเอี้ยวใบหน้ามามองด้วยหางตา ก่อนทำท่าจะเดินหนีอีก แต่เสียใจด้วยครับเพราะผมก้าวไปถึงตัวและคว้าต้นแขนไว้ทัน

“ผมเหนื่อยจะตามแล้วนะครับ” พลางหมุนร่างของคนขี้งอนให้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ