บทที่ 68 กลบเกลื่อนความเขิน

“มานี่มา” ผมคว้าข้อมือของคนขี้งอนให้ลุกเดินตามออกมาจากห้อง ก่อนจะพามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องชุดฝั่งตรงข้าม

“ห้องใครครับ?” แทนไทเอียงคอมองผม แล้วถามออกมา

ผมไม่ตอบ แต่ยกมือขึ้นเคาะบานประตูห้องนั้น รอไม่นานบานประตูก็เปิดออก

มองเข้าไปไม่เห็นใครอยู่หลังบานประตู แต่พอก้มลงก็พบเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ