บทที่ 11 เจ้าเสน่ห์
“แล้ว พี่ธีร์หมายถึงใครล่ะครับ”
ผมสังเกตว่าพี่ธีร์มีอาการหลุบเปลือกตาลงต่ำ ซ่อนแววอะไรบางอย่างไว้ ก่อนจะตอบเสียงเบา
“ไอ้อรรถน่ะ โปรดจำอรรถได้ใช่มั้ย?”
“พี่อรรถ เพื่อนโรงเรียนเก่าของพี่อะนะ?” ผมเคยเจอพี่อรรถ 2-3 ครั้งครับ พี่อรรถเป็นรุ่นพี่วิศวะนี่แหละครับ แต่เป็นวิศวะอุตสาหการ คนละเอกกับผมและพี่ธีร์ซึ่งอยู่วิศวะคอมพิวเตอร์
“อืม…”
“เอ่อ ครับ” ผมก็ไม่รู้จะว่ายังไงอะครับ ที่แน่ ๆ ผมไม่ได้รู้สึกอะไร ถ้าพี่ธีร์ไม่พูดถึง ผมก็ลืมผู้ชายเข้ม ๆ คนนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ “แล้ว?”
ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม แล้วยังไงอะครับ พี่เค้าชอบผม แล้วพี่ธีร์จะให้ผมทำยังไง แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร ดอกกุหลาบสีขาวดอกหนึ่งก็ถูกยื่นมาจากด้านหลังของผม
ผมไล่สายตาไปตามช่วงแขนแกร่งที่ยื่นเข้ามา จนไปเจอกับใบหน้าของเจ้าของมัน คนที่พี่ธีร์กำลังเอ่ยถึง
“พี่อรรถ!”
“สวัสดีครับ น้องโปรด” ใบหน้าหล่อเข้มภายใต้แว่นสายตากรอบดำ มองใกล้ ๆ แบบนี้ก็ทำให้เกือบหวั่นไหวได้เหมือนกัน เพราะสายตาที่ส่งทะลุเลนส์แว่นมานั่น ‘จับกูกลืนได้กูคงตายไปแล้ว!’
“สวัสดีครับพี่อรรถ” ผมก้มศีรษะทักทาย ยังไม่ยอมยื่นมือไปรับกุหลาบสีขาวดอกนั้น
แม่ง… ยุคนี้เค้ายังจีบกันด้วยการให้ดอกไม้อีกเหรอวะ?
“กูทำให้อย่างที่รับปากแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่เจ้าตัวเค้าแล้วนะ” แล้วพี่ธีร์ก็พูดกับเพื่อนแบบนั้นครับ
นี่คือพี่ธีร์มาปูทางให้เพื่อนตัวเองเหรอครับ ส่วนเพื่อนพี่รหัสผมก็โปรยกุหลาบขาวนำทางมาเลยครับ
มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบขนาดนั้นหรอก บอกไว้ก่อน
“ตอนเลิกงานให้พี่ไปส่งนะครับ”
เดี๋ยวววววว! ผมอยากจะกระทืบเบรกใส่หน้าคนตรงหน้า เรายังไม่สนิทกันขนาดน้านนนน
“ไม่เป็นไรครับพี่อรรถ ผมมากับโรมครับ”
“มากับโรมแต่กลับกับพี่ก็ได้นี่ ให้พี่ไปส่งเถอะนะ พี่อยากใช้เวลากับโปรดน่ะ”
เดี๋ยวววววว! อีกที คือพี่ครับ เราเพิ่งรู้จักกันอย่างเป็นทางการก็วันนี้เองครับ เผื่อพี่อรรถจะลืมไป
กว่าผมจะเจรจาให้พี่อรรถกลับไปก่อนได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเลยครับ ผมเริ่มด้วยการรับกุหลาบสีขาวดอกนั้นไว้ก่อน แลกกับการที่วันนี้ยังไม่ให้พี่อรรถไปส่ง ถ้าจะรุกหนักขนาดนี้ มึงไม่ต้องส่งพี่ธีร์มาเปิดทางก็ได้ม้างงงง อีพี่อรรถ!
“วุ้ยยย ตั้งแต่นมกูตั้งพานจนตอนนี้จะยานอยู่แล้ว ยังไม่เคยมีผู้ชายให้ดอกไม้เล้ย” พอผมเดินกลับเข้ามาหลังเคาน์เตอร์ก็เจอพี่แก้วไวน์แซวชุดใหญ่ คนอื่น ๆ ต่างก็พากันอมยิ้มนัยน์ตาพราว
“อย่าแซวได้มั้ยเล่า” เอาจริง ๆ เป็นเดือนคณะมาสองปี มีทั้งผู้หญิงผู้ชายเข้ามาขายขนมจีบ แต่ส่วนใหญ่ก็หมาหยอกไก่ หรือไม่ก็โดนผมตั้งกำแพงใส่ด้วยการบอกว่ามีแฟนแล้ว แต่เพราะพี่ธีร์เป็นพี่รหัสที่สนิท จึงรู้ดีว่าที่จริงผมโสดสนิท นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ผมถูกจีบจริงจัง จากคนที่ดูจริงจังอย่างพี่อรรถ
“มึงหายเจ็บตูดยัง?” แต่คนที่แทงเข้าตรงจุด ก็เพื่อนรักสุดสวาทขาดใจของผมนี่แหละครับ อ่านจากสายตา คือมันกำลังด่าผมว่า ‘แรด’ “วันก่อนก็คนหนึ่ง วันนี้ก็อีกคน แรด ๆ อย่างมึงเนี่ยนะ มันต้องโดนตีตูด” โรมันอ้าแขนทำท่าจะฟาดก้นผมเต็มแรง แต่ผมวิ่งหนีออกมาได้ก่อน
“คนนี้กูอยู่เฉย ๆ ป่าววะ ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” ผมปฏิเสธลั่น ไม่ได้แรดอย่างที่เพื่อนกล่าวหา
“อย่าให้กูเห็นนะ ว่ามึงแอบอ่อยอะ ไม่งั้นกูฟ้อง” มันชี้หน้าผมอย่างคาดโทษ
“ฟ้องใคร?” ผมยื่นหน้าเข้าไปหามัน แถมส่ายตูดให้ด้วย
แต่โรมันกลับพยักพเยิดไปทางหน้าร้าน พร้อมกับน้ำเสียงเป็นต่อ “โน่นไง”
ผมมองตามสายตาเพื่อนไป
“อ๋อ…”
พี่โยชิผลักประตูร้านเข้ามา ก็แค่พี่โยชิ จะกลัวอะไร
อ้าว… พี่ไนท์ก็มาด้วย
แปลก! วันนี้มาพร้อมกันได้แฮะ ปกติจะต้องแยกกัน จะต้องมีคนหนึ่งอยู่กับคุณปานเทพสิ
อ๋อ… คุณปานเทพก็มาด้วย
“เฮ้ย! เชี่ย! คุณปานเทพ!!!” มาได้ไงวะ?
