บทที่ 13 ผู้คุ้มครอง

จริงอย่างที่โรมันว่า คุณปานเทพไม่ใช่คนธรรมดาครับ ทำอะไรได้มากกว่าที่มนุษย์โลกธรรมดาอย่างเราจะจินตนาการถึง แต่อะไรบางอย่างบอกผมว่า เรื่องที่คุณปานเทพมาเฝ้าผมถึงที่นี่ มันต้องไม่ใช่แค่เรื่องไก่กาอย่างเรื่องที่มีคนมาตามจีบผมแน่นอน

เป็นเวลาเกือบชั่วโมงตั้งแต่ที่คุณปานเทพมาถึงที่ร้าน The Thirsty3ties Café จนถึงเวลาเลิกงานของผม

ผมรีบเก็บของแล้วรีบออกมาทันทีเพราะเกรงใจเหลือเกินที่คนอย่างคุณปานเทพต้องมานั่งรอ ส่วนพี่แก้วไวน์นั้นพอใจมาก ยังทิ้งท้ายว่าอยากให้มาทุกวัน เพราะคุณปานเทพเหมาขนมที่เหลือของวันนี้ทั้งหมดเลยละครับ

“ตกลงคุณปานเทพมีธุระอะไรกับผมกันแน่ครับ” ผมเอ่ยปากทันทีที่พี่ไนท์พารถเคลื่อนออกมาจากหน้าร้าน

“ก็ไม่นี่” แต่คนที่มานั่งรอผมเป็นชั่วโมงกลับปฏิเสธหน้าตาเฉย

“อ้าว! แล้วมารอผมทำไมตั้งนานสองนาน”

“ก็บอกว่าจะไปส่งที่หอพักไง”

“ผมกลับกับโรมก็ได้ครับ คุณปานเทพไม่เห็นต้องลำบากมานั่งรอผมเลย”

“ก็ไม่ได้ลำบากอะไรนี่ มีกาแฟ มีขนมให้กิน แอร์ก็เย็น แถมมี wifi ฟรีอีก”

โอ๊ย! ขี้เกียจจะเถียงแล้วครับ

แหม… คิดถึงก็บอกกันดี ๆ หวงก็บอกกันตรง ๆ คนปากแข็ง เดี๋ยวกัดปากเลยนี่

ผมจ้องริมฝีปากหยักลึกอย่างลืมตัว

เปาะ!

แต่เสียงดีดนิ้วที่ดังอยู่ใกล้หูทำให้ผมสะดุ้ง

“อยากโดนฟาดก้นอีกหรือไง?”

เสียงขู่นี่ยิ่งทำให้เสียวแปลบถึงแก้มก้น

“กลัวแล้วคร้าบบบบ ขู่จัง”

ผมบ่นอู้อี้ พร้อมกับขยับออกมาห่างอีกนิด รอให้หายสนิทก่อนเถอะ โปรดปราณจะรุกให้รับไม่ทันเลย!!!

หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกครับ คุณปานเทพหันไปสนใจไอแพดในมืออีกครั้ง พี่โยชิที่นั่งด้านข้างคนขับก็สอดส่ายสายตา มองข้าง มองหน้า มองหลัง ตามสไตล์บอดี้การ์ดที่คอยระวังภัยให้เจ้านาย ส่วนพี่ไนท์ก็ทำหน้าที่สารถีอย่างตั้งใจ

ส่วนผมก็ลอบมองใบหน้าขาวคมของคนข้าง ๆ เป็นระยะ รู้สึกดีจังครับ ผมรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยจัง

ไม่น่าเชื่อเลยครับว่ารถหรู BMW เครื่องยนต์ 6 สูบ 3,000 ซีซี เบนซินเทอร์โบ 382 แรงม้า อย่าง M340i ของคุณปานเทพ จะพาผมมาถึงหอพักพร้อมกับมอเตอร์ไซค์วินเทจ GPX Wonwan 110 CC ของโรมัน

“กูนึกว่ามึงถึงห้องอาบน้ำนอนไปเรียบร้อยแล้วนะเนี่ย ขับช้าเว่อร์” โรมันมองตามหลัง BMW คันนั้นอย่างงง ๆ

“ก็คนเค้าอยากอยู่ด้วยกันนาน ๆ อะ”

ผมยักไหล่ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในหอพัก

โอ๊ย!

แต่อยู่ ๆ ร่างของผมก็เซแท้ด ๆ ถลาไปข้างหน้าจนแทบจะล้มคว่ำ เพราะโรมันถีบเข้ามาเต็มแรง ตรงก้นที่ยังช้ำของผม

“ไอ้สัด! โรม”

“หมั่นไส้ฉิบหาย” แล้วมันก็เดินแซงหน้าผมไปเลยครับ

“ถีบตรงอื่นไม่ได้เหรอไง ทำไมต้องถีบก้นกูด้วย เจ็บสัด” ผมตัดพ้อ พอจะรู้ว่าเพื่อนหมั่นไส้ เพราะผมก็หมั่นไส้ความคิดของตัวเองเหมือนกัน แต่มันก็ไม่ควรมาซ้ำที่เดิมที่ผมยังเจ็บอยู่ปะครับ ไอ้เพื่อนห่านี่

แต่โรมันไม่ได้รอฟังผมด่า วิ่งหนีขึ้นห้องไปแล้วแหละครับ

“มีความคืบหน้าอะไรบ้าง” ปานเทพเอ่ยถามสถานการณ์จากลูกน้องคนสนิท หลังจากรถยนต์คันหรูพาทั้งสามออกมาห่างจากหอพักของโปรดปราณ

“ทางนั้นยังเงียบ ๆ อยู่ครับ” โยชิรีบรายงานผู้เป็นนาย

“อืม ให้คนของเราจับตาดูไว้ อย่าปล่อยให้เข้าใกล้คนของฉันได้อีก”

“ครับ/ครับ” โยชิและไนท์รับคำพร้อมกัน เข้าใจคำว่า ‘คนของฉัน’ ของเจ้านายเป็นอย่างดี

“แต่ถ้าเรามาคอยรับส่งแบบนี้อาจไม่เป็นผลดีกับคุณโปรดนะครับนาย มันเป็นจุดสนใจเกินไป” โยชิให้ความเห็น

ปานเทพมีสีหน้ากังวลอีกครั้งเมื่อคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

ปานเทพดูแลโปรดปราณอยู่ห่าง ๆ ตลอดระยะเวลาสองปีที่ผ่านมา โดยที่บอกตัวเองเสมอว่าเป็นเพียงเพราะเขาเอ็นดูเด็กรักดีแต่เกือบเดินผิดทางคนนั้นเท่านั้น

แต่หลังจากวันนั้น วันที่เขาตัดสินใจว่าควรจะมาพบหน้ากันบ้าง เขากลับแพ้ทางให้กับเด็กในอุปการะอย่างห้ามใจไม่อยู่ นั่นยิ่งตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้แค่เอ็นดู แต่เพราะหัวใจผูกอยู่กับโปรดปราณตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สบสายตาหวาดกลัวนั่น

ความรู้สึกที่อยากจะปกป้อง อยากจะดูแล อยากจะคุ้มครอง มันไม่ใช่แค่ความเอ็นดู…

แต่ทันทีที่ปานเทพตัดสินใจจะเข้าใกล้โปรดปราณให้มากขึ้น แต่ฝ่ายนั้นกลับไวกว่า

ปานเทพแทบคลั่งทันทีที่ได้รับรายงานว่ามีคนของมิสเตอร์เฉียงมาป้วนเปี้ยนใกล้ ๆ โปรดปราณ ทั้งที่มหาวิทยาลัย และยังตามไปถึงร้าน The Thirsty3ties Café ที่โปรดปราณทำงานอยู่

ทางนั้นกำลังทำทุกวิถีทางให้ปานเทพขายหุ้นของกาสิโนให้ แต่ชายหนุ่มไม่ยอมเพราะรู้ตื้นลึกหนาบางของคนอย่างมิสเตอร์เฉียงดี แม้ว่าธุรกิจของลีวาณิชย์จะไม่ได้ขาวสะอาดไปทั้งหมด แต่เมื่อเทียบกับมิสเตอร์เฉียงแล้วละก็ ฝ่ายนั้นเรียกว่ามืดดำก็ว่าได้ เขาจึงไม่อยากจะร่วมธุรกิจด้วย

แต่ได้ชื่อว่ามิสเตอร์เฉียง ไม่เคยยอมให้ใครหักหน้าได้ง่าย ๆ ทันทีที่ปานเทพปฏิเสธ ก็เท่ากับการประกาศสงคราม และการที่มิสเตอร์เฉียงส่งคนมาสอดแนมวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ จึงไม่น่าไว้ใจ

โปรดปราณอาจกำลังตกอยู่ในอันตรายเพราะเขาเป็นต้นเหตุ

“แต่จะให้ซ้อนท้ายโรมันทุกวัน ก็น่าเป็นห่วงนะครับ ต่อให้มีคนของเราคอยตามก็เถอะ” ไนท์แสดงความเห็นอย่างเป็นห่วงเช่นกัน

ปานเทพนั่งเงียบอยู่สักครู่ ก่อนจะตัดสินใจ

“หารถยนต์ให้โรมันสักคัน กันกระสุน ติดตั้งอุปกรณ์ติดตามและรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด และที่สำคัญ สองคนนั่นต้องไม่รู้”

“ครับนาย/ครับนาย”