บทที่ 48 ว่าอย่าดื้อ!

ผมหาจังหวะถอยออกมาจนได้ พี่แก้วไวน์เหลือบมาเห็นแล้ว แต่ก็พยักพเยิดให้ผมถอยออกมา เรารู้กันครับว่าผมเริ่มไม่ปลอดภัย เพราะสายตาลูกค้าคนนั้น โชคดีที่หมอนั่นหันไปคุยอะไรกับเพื่อน ผมก็เลยรีบชิ่งออกมา

ผมเดินเลาะออกมาทางด้านข้าง ผ่านโต๊ะลูกค้าที่ไม่ต้องการความวุ่นวายมากนัก โต๊ะก็จะหลบมุมหน่อย

ผมก้าวขาผ่าน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ