บทที่ 17 [16]
[16]
“สมรภูมิหลังมื้ออาหาร”
แรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากสองแม่ลูกตระกูลภัทรวรเมศทำหน้าที่ของมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ เสียงชัตเตอร์และสายตาเคลือบแคลงจากคนรอบข้างเริ่มทิ่มแทงลงบนตัวเพ่ยเพ่ยจนแทบจะยืนไม่อยู่ ทว่าในจังหวะที่หน้ากากดอกบัวขาวของคุณรมิดากำลังจะครอบงำความจริง ภากรกลับขยับกายเล็กน้อยเพื่อป...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 แนะนำตัวละคร/บทนำ
2. บทที่ 2 [1]
3. บทที่ 3 [2]
4. บทที่ 4 [3]
5. บทที่ 5 [4]
6. บทที่ 6 [5]
7. บทที่ 7 [6]
8. บทที่ 8 [7]
9. บทที่ 9 [8]
10. บทที่ 10 [9]
11. บทที่ 11 [10]
12. บทที่ 12 [11]
13. บทที่ 13 [12]
14. บทที่ 14 [13]
15. บทที่ 15 [14]
16. บทที่ 16 [15]
17. บทที่ 17 [16]
18. บทที่ 18 [17]
19. บทที่ 19 [18]
20. บทที่ 20 [19]
21. บทที่ 21 [20]
22. บทที่ 22 [21]
23. บทที่ 23 [22]
24. บทที่ 24 [23]
25. บทที่ 25 [24]
26. บทที่ 26 [25]
27. บทที่ 27 [26]
28. บทที่ 28 [27]
29. บทที่ 29 [28]
30. บทที่ 30 [29]
31. บทที่ 31 [30]
32. บทที่ 32 [31]
33. บทที่ 33 [32]
34. บทที่ 34 [33]
35. บทที่ 35 [34]
36. บทที่ 36 [35]
37. บทที่ 37 [36]
38. บทที่ 38 [37]
39. บทที่ 39 [พิเศษ 1]
40. บทที่ 40 [พิเศษ 2]
41. บทที่ 41 [พิเศษ 3]
ย่อ
ขยาย
