บทที่ 31 [30]

[30]

“ใช่ว่าจะไม่เจ็บปวด”

ความเงียบงันปกคลุมห้องโถงของเพนท์เฮ้าส์หรูเอาไว้เมื่อสิ้นคำประกาศิตของคนท้อง ภากรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาทับร่างจนกระดูกแหลกเหลว หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจเอ่อล้นดวงตาคู่คม ชายหนุ่มทรุดลงไปนั่งคุกเข่าอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่การขอแต่งงาน แต่เป็นการอ้อนวอน

“พี่ไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ