บทที่ 32 [31]

[31]

“ความหวังของพระเอกหนุ่ม”

เช้าวันต่อมา ภายในห้องนอนที่คอนโดมิเนียมแห่งใหม่ บรรยากาศภายในห้องดูเงียบเหงาและอ้างว้างเป็นที่สุดในความรู้สึกของเพ่ยเพ่ย คนตัวเล็กในยามนี้นั่งนิ่งอยู่บนโซฟารับแขก ใบหน้าที่เคยสดใสในยามนี้ดูอิดโรยและบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดทั้งคืน

ไม่นานนัก เสียงกริ่งหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ