บทที่ 121

มุมมองของทาเลีย

พอเราเดินเข้าห้องอาหาร นิโกก็คว้าตัวฉันออกจากอ้อมแขนของเดแคลนทันที

“บัมบีน่า…โทษของเธอคือวันนี้ต้องนั่งตักพี่” นิโกพูดพลางยิ้มมองลงมาที่ฉัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เห็นจะเป็นโทษตรงไหนเลย แต่ฉันยินดีรับโทษนี้ค่ะ พี่ชาย” ฉันยักคิ้วให้เขาอย่างกวน ๆ

นิโกนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วฉันก็นั่งขวางบนต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ