บทที่ 17.

อาร์เธอร์ หรือที่รู้จักกันว่า “พ่อ” มุมมองของผม

ผมไม่อยากเชื่อเลยว่า ทาเลียกลับมาแล้ว ผมกอดเธอไว้ในอ้อมแขนด้วยตัวเอง ก็รู้ว่ามันเป็นความจริง แต่ถึงอย่างนั้น…ผมก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี!

แต่ผมสังเกตว่าเธอไม่พูดเลย แทบไม่เปล่งเสียงอะไรออกมาด้วยซ้ำ

แล้วผมก็สังเกตอีกว่าเธอไม่อยากกอดดันเต้กับนิโก้ ผมก็อดสง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ