บทที่ 180.

มุมมองของทาเลีย

ฉันเข้าใจว่าทำไมพี่ๆ ที่อยู่ทีมเดียวกันถึงเริ่มหัวเสีย คนพวกนี้ปากเสียเอามากๆ จริงๆ “ปล่อยให้มันพูดไปเถอะ เดี๋ยวเราค่อยทำให้เห็นในสนามเอง” ฉันพูด พลางมองเพื่อนร่วมทีม ทุกคนสลับสายตาระหว่างฉันกับอีกทีม ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกันอีกครั้ง

“แล้วถ้าพวกมันทำอะไร ฉันมีลูกเล่นนิดหน่อยไว้ทำให้ท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ