บทที่ 270

มุมมองของเคย์เดน

ผมมองออกตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว—ทาเลียกำลังเจ็บ แต่เธอก็มักจะพยายามเข้มแข็งเพื่อทุกคนเสมอ ไม่ยอมให้ใครเห็นว่าเธอปวดแค่ไหน

ผมได้แต่หวังว่าผมจะอุ้มเธอมานั่งบนตักได้ อยากเป็นคนที่เธอพึ่งพาได้จริงๆ อยากแบ่งเบาความเจ็บที่เธอต้องรับมืออยู่ตอนนี้

เธอกำลังอุ้มท้องลูกของพวกเรา และความเจ็บนี้ก...