บทที่ 47 อดทนและแบกรับ

ฉันสะดุ้งตกใจ เผลอกำมือแน่น มองดู จิรกิตต์ หันหลังเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวใจของฉันกลับเต้นรัวผิดปกติ เหมือนวัวสันหลังหวะที่กลัวความผิด

ฉันแอบชำเลืองมอง เจตน์ แวบหนึ่ง พอเห็นว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นฉัน ถึงได้รีบยัดกระดาษแผ่นนั้นลงในกระเป๋าถือด้วยความตื่นเต้น

ท่าทางของฉันเหมือนกำลังร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ