บทที่ 2 EPISODE 1 ใจร้าย(2)
ที่เดินออกจากห้องไปเมื่อกี้คือสามีของฉัน สามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย เราทั้งคู่แต่งงานตอนเปิดเทอมปี1 เป็นการแต่งงานที่อายุยังน้อยมาก ๆ
ฉันรักเขาแต่เขาไม่ได้รักฉัน เราพลาดมีอะไรที่มันลึกซึ้งจนกระทั่งผู้ใหญ่มาเจอ พวกท่านจับเราหมั้นและแต่งงานกันในเวลาต่อมา คือต้องอธิบายก่อนว่าครอบครัวเราทั้งสองเป็นเพื่อนกันและลึก ๆ แล้วทั้งสองครอบครัวอยากให้ฉันกับไนท์รักกัน
ทว่ามันติดตรงที่ ‘ไนท์ไม่รักฉัน’ เขามันเสือผู้หญิงคบใครต่อใครไปเรื่อย
แต่ฉันก็ยังรักเขา ฉันโง่ใช่ไหม
ใช่ฉันก็คิดว่าแบบนั้น
ครืด~ครืด ~ ~
"ว่าไงมึง" ฉันยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตาและพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ
(อีเดย์กูมีเรื่องจะเม้าเว้ย) เพื่อนที่โทรเข้ามาชื่อว่าน้ำ เสียงปลายสายระรี้ระริกบ่งบอกได้ว่าคนในสายตื่นเต้นมากกับเรื่องที่กำลังจะเล่า
"ว่าไง" แต่ฉันไม่มีอารมณ์จะตื่นเต้นด้วยน่ะสิ
(อีเดย์มึงฟังเว้ย เมื่อกี้ไอ้ไนท์มันมาผับแล้วมันไปต่อกับอีแอมอะมึง มึงว่ามันจะเเดกกันเองปะ)
"แอมกับไนท์อะหรอ" ฉันถามน้ำย้ำอีกรอบเผื่อว่าหูฉันจะฟังผิด
(เออดิ แม่งเมาแล้วชวนกันไปต่อ กูว่าไม่รอด อีดอกเพื่อนกับเพื่อนเอากันแล้วมึง)
"เหรอ… เออ น้ำแค่นี้ก่อนนะ พอดีเดย์มีเรื่องต้องทำอะ" ฉันรีบกดวางสาย
บ้าน่า ไนท์จะใจร้ายกับฉันมากกว่าเดิมงั้นเหรอ แบบนี้มันเกินไปนะ ฉันควรจะทำยังไงดี ตอนนี้ฉันยังรักเขา รู้ตัวดีเลยว่าขาดเขาไม่ได้
ฉันเคยได้ยินคำว่า เราต้องเจ็บให้สุดแล้วทุกอย่างจะหยุดไปเอง
ฉันคงเป็นหนึ่งในคำนิยามนี้มั้ง ไม่สุดไม่หยุด
(ค่ะลูกสาว) ต่อสายโทรหาเเม่เพื่อขอกำลังใจและขอความเห็นในการตัดสินใจ เรื่องแบบนี้ปรึกษาใครไม่ได้นอกจากคนในครอบครัว
"แม่คะ เดย์มีเรื่องคุยด้วยค่ะ"
(ว่าไงคะคนสวยของแม่) เเม่กับพ่อจะเรียกฉันแบบนี้เสมอทั้งที่ฉันไม่สวยเลย
"เดย์อยากกลับไปอยู่บ้านค่ะเเม่ เดย์คิดว่าเดย์ไม่ไหวแล้ว ยังไงไนท์ก็ไม่มีทางรักเดย์ค่ะ เดย์ไม่อยากฝืนใจไนท์"
ฉันย้ายมาอยู่คอนโดกับไนท์ตั้งแต่เราแต่งงานกัน ต้องเท้าความก่อนนะว่างานแต่งที่จัดขึ้น เชิญเฉพาะญาติผู้ใหญ่ที่สำคัญ ไนท์บอกว่าไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าแต่งงานกับฉัน เขาอายน่ะ เราจึงไม่ได้เชิญเพื่อนมาร่วมงาน
เราทั้งคู่ปิดเรื่องแต่งงานไว้ เวลาไปเรียนฉันก็ต้องนั่งรถไปเอง ฉันไม่มีสิทธิ์ไปกับเขา แล้วเวลาอยู่ที่มหา’ลัยถึงจะอยู่กลุ่มเดียวกันก็จริง แต่เขาจะไม่คุยกับฉัน คือฉันก็เข้าใจอะนะ ฉันมันคนไม่น่าคุยด้วยไง ทว่าฉันไม่เคยบกพร่องเรื่องบนเตียงและงานบ้าน เรามีอะไรกันบ่อย แต่เขาก็ไม่เคยบอกรักฉัน ฉันเองก็สัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้รักและไม่เคยรักฉัน
(ทนอีกหน่อยนะลูก น้ำเซาะหินทุกวันมันยังกร่อนแล้วใจเจ้าไนท์จะไม่มีหนูบ้างเลยเหรอ ยังไงก็แต่งกันแล้ว อดทนสู้ ๆ นะลูก แม่รู้ว่าหนูรักเจ้าไนท์ แม่ว่าไนท์ต้องรู้สึกกับหนูอยู่แล้ว ลูกสาวแม่ดีขนาดนี้จะไม่รู้สึกได้ยังไง)
“...” ฉันอยากบอกแม่ว่าความดีไม่ได้ช่วยให้ถูกรัก
(แต่ถ้ามันเจ็บแบบสุด ๆ แล้วจริง ๆ หนูคิดว่าหนูพอกับคนคนนี้แล้วจริง ๆ หนูกลับหาแม่เลย แม่จะดูแลหนูเอง)
“...” ฉันรู้ว่าฉันก็ยังไม่สุด ถ้าหยุดตอนนี้ฉันก็คิดเสียดายเหมือนกัน เพราะฉันแอบหวังว่าถ้าพยายามอีกหน่อยอาจจะเจอกับความสำเร็จก็ได้ ทุกวันนี้ถึงได้อดทน
(ลองอีกสักครั้งเนอะ) แม่พยายามหว่านล้อมเพราะท่านไม่อยากมีปัญหากับครอบครัวไนท์ แม่ฉันเป็นเพื่อนสนิทกับป้าตองแม่ของไนท์ ซึ่งพ่อไนท์และพ่อฉันก็เป็นเพื่อนกันและลงทุนทำธุรกิจร่วมกัน พวกท่านอยากจะเป็นทองแผ่นเดียวกัน
"เดย์ลองอีกสักหน่อยก็ได้ค่ะ แต่ถ้าไม่ไหวจริง ๆ แม่จะขอไม่ได้แล้วนะคะ เดย์ไม่อยากเสียใจกับเรื่องซ้ำซาก"
(จ้ะ แม่เข้าใจ แม่รู้ว่าหนูมีความอดทนสูงแล้วถ้าเมื่อไหร่ที่หนูบอกว่าไม่ไหวแสดงว่ามันคงหนักจริง ๆ เมื่อถึงตอนนั้นแม่จะยอมรับการตัดสินใจของหนู)
"เดย์รักพ่อกับแม่นะคะ ฝากบอกพ่อด้วยว่าเดย์คิดถึง"
จะทำยังไงได้ ก็ต้องทนต่อไปจนกว่าจะหมดความอดทน จนกว่าจะมั่นใจว่าไม่เสียดายอีกแล้วผู้ชายคนนี้ หมดรักเมื่อไหร่ก็เลิกทน
หวังว่าถึงเวลานั้นครอบครัวทั้งสองฝั่งจะเข้าใจฉัน
