บทที่ 1 INTRO/1

ท่ามกลางเสียงเพลงเปิดคลอในผับ มีเสียงพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกของหลายๆ คู่หลายๆ คน

กองพลมองบรรยากาศด้วยรอยยิ้ม ดื่มด่ำกับรสสุรานุ่มคอด้วยความพึงพอใจ

"จะกลับมาทั้งที ทำไมไม่โทรมาบอกวะ นี่ถ้ากูกลับกรุงเทพไปแล้ว มึงจะทำไง" สปายบ่นเพื่อนเล็กน้อย เมื่อกองพลเล่นโผล่มาหาที่เชียงใหม่ ไม่บอกไม่กล่าวกันเลย ร่างสูงหัวเราะก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นดื่มแล้วตอบเพื่อนด้วยท่าทางไม่ยี่หระ

"ก็จองโรงแรม ไม่เห็นต้องคิดให้ยาก"

"คร๊าบ~คนอย่างมึงน่ะ จะไปไหนมาไหนไม่ต้องคิดให้ยากเลย นึกอยากจะไปก็ไป ทำตัวเหมือนรถไม่มีที่จอด"

"เปรียบเทียบได้โบราณชิบ หึ รถอย่างกูไม่จำเป็นต้องมีที่จอดหรอก" กองพลพูดแล้วหันไปส่งยิ้มให้หญิงสาวโต๊ะข้างๆ ที่ยกแก้วเชิญชวน ทำให้สปายนึกหมั่นไส้

"เออ กูจะแช่งให้มีคนหยุดมึงซะที จะได้ไม่ต้องลอยไปลอยมาแบบนี้"

"ฟังดูแย่นะปาย แต่นี่แหละ อิสระของกู" กองพลพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ตามสไตล์ผู้ชายอารมณ์ดี ก่อนจะยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มสปายมองเพื่อนก็ได้แต่ส่ายหน้า เพราะเข้าใจคำว่าอิสระของไอ้เพื่อนคนนี้ดี แต่บางทีก็หมั่นไส้ล่ะนะ

ล่วงเลยเข้าวันใหม่ด้วยเวลาสองนาฬิกา สองเพื่อนซี้ยังคงนั่งดื่มนั่งคุยกัน แต่สปายกลับเอาแต่มองไปยังโต๊ะในมุมหนึ่งไม่ไกลนัก ทำให้กองพลหันมองตามด้วยความสนใจ

"มองอะไรวะปาย" ภาพที่เห็น คือชายหนุ่มใบหน้าคมเข้ม ร่างกายกำยำกำลังคลอเคลียอยู่กับหญิงสาวสวย โอบกอดซุกไซร้โดยไม่แคร์สายตาใคร

"หึ ไอ้ศิระ ไฮโซตกกระป๋อง" สปายตอบเพื่อนโดยที่สายตายังคงมองชายหนุ่มท่าทางอายุน้อยกว่าคนนั้นไม่วางตา

"รู้จักเหรอ"

"อืม ลูกค้าประจำที่บ่อนกู วันนี้มาโผล่ที่นี่ได้เว๊ย เดือนก่อนยังหนีหัวซุกหัวซุนอยู่เลย" กองพลขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินที่เพื่อนพูด

"ทำไมวะ"

"ก็มันเป็นหนี้กู แล้วก็หนีไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง วุ่นวาย กูต้องให้เด็กตามเคลียร์ แต่พักหลังมา ไม่รู้ใครใช้หนี้ให้มัน หึ ต้องโง่ขนาดไหนวะ ถึงได้เอาเงินให้ไอ้ผีพนันนี่ไปผลาญเล่น"

"ไปผลาญที่บ่อนมึงก็ดีแล้วนี่"

"ก็พอใจอยู่หรอกนะ ที่มีคนโง่เข้ามาทิ้งเงินมหาศาลในบ่อนกู แต่พอคิดอีกที ก็สงสารคนที่โง่กว่า ไม่รู้ไอ้ผีพนันนี่ไปออดอ้อนเอาท่าไหน ถึงได้หลงหัวปักหัวปำ ตามใช้หนี้ให้มันแบบนี้"

"หึหึ นั่นสิ" กองพลยิ้มเยาะพร้อมกับจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังคลอเคลียอยู่กับพีอาร์สาวสวยในผับด้วยแววตาสมเพช

สปายเองก็ได้แต่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แล้วยกแก้วในมือขึ้นดื่ม ก่อนจะชักสีหน้า เมื่อเพื่อนตัวดีเริ่มส่งยิ้มทักทายสาวสวยที่โต๊ะตรงข้ามพร้อมยกแก้วขึ้นทักทาย

"คืนนี้...คงไม่ได้กลับห้องแล้วว่ะ" ทันทีที่พูดจบ ร่างใหญ่ก็ถือแก้วเครื่องดื่มของตัวเอง เดินเข้าไปหาโต๊ะหญิงสาวที่ส่งสายตาเชิญชวน

สปายมองตามเพื่อนก็ได้แต่ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขำ เป็นเพื่อนกันมาสิบกว่าปี กองพลก็ยังคงนิสัยเหมือนเดิม ชายหนุ่มเจ้าของธุรกิจสีเทาวัยสามสิบต้นๆ นั่งคิดถึงเรื่องราวความหลังก็ได้แต่หัวเราะ ฝาแฝดคู่นี้นิสัยต่างกันราวฟ้ากับดินจริงๆ กองพลเป็นผู้ชายนุ่มนวล แต่กลับซ่อนกรงเล็บแหลมคมไว้ ต่างจากกองทัพ ที่ชอบเก็บตัว ตรงไปตรงมาและขวานผ่าซาก

ตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้ว่ากองพลรับเด็กมาเลี้ยง ก็คิดเสมอว่า ผู้ชายอ่อนโยนที่ยอมให้เด็กคนหนึ่งเรียกว่าพ่อ ยอมเสียสละช่วงชีวิตทั้งหมดจะเปลี่ยนตัวเอง แต่กลับเปล่าเลยและยิ่งตอนนี้กองพลยอมปล่อยลูกชายหัวแก้วหัวแหวน กลับสู่อ้อมกอดของครอบครัวแล้ว ไอ้ตัวตนที่ไม่เคยให้ใครเห็นกลับยิ่งเปิดเผยออกมา

ใครจะคิดกันล่ะว่า แด๊ดดี้อบอุ่นใจดีของน้องฟ้า หนุ่มเพอร์เฟคที่ใครๆ ต่างหมายตา แท้จริงแล้วก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหา ก่อนจะมีคับฟ้า กองพลชอบเที่ยว ชอบสังสรรค์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นเด็กดีในสายตาผู้ใหญ่ พอนึกมาถึงตอนนี้ สปายก็หลุดหัวเราะออกมา ไม่รู้ป่านนี้กองทัพจะหักคอหลานรึยัง