บทที่ 121 หมดเวลาอ่อนแอ

หลายเดือนต่อมา ในบ้านหลังใหม่ ทุกๆ เช้าชีวิตที่แสนจำเจ ไม่ได้ทำให้รู้สึกเบื่อเลยสักนิด เจ้าจอมยังคงยิ้มสดใสและช่วยแด๊ดดี้ตัวโตแต่งตัวเหมือนทุกวัน

ร่างสูงก้มมองมือเล็กที่ค่อยๆ ติดกระดุมเสื้อให้ตัวเองด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะจับมือเล็กนั้นแล้วลูบช้าๆ เจ้าจอมจึงหยุดชะงักพร้อมมองหน้าด้วยความแปลกใจ กองพลยิ้มขำก...