บทที่ 146 ลูกเสือ ยังไงก็คือเสือ/2

ภายในรถที่เงียบสนิท ร่างสูงนั่งจ้องหน้าคนรักนิ่งๆ ในขณะที่เจ้าจอมเองก็ขับรถไปด้วยรอยยิ้ม

"ยิ้มทำไมนักหนา หืม??" นึกหมั่นไส้รอยยิ้มหวานๆนั้น จึงแกล้งยกมือขึ้นดึงแก้มนุ่มเสียจนยืดย้วย ทำเอาร่างบางขมวดคิ้วหน้างอ

"มันเจ็บนะ นอนหลับไปเลย ถึงแล้วจะปลุก"

"จะให้หลับได้ยังไง อีกตั้งกี่ชั่วโมงกว่าจะถึง คุณหนู...