บทที่ 169 ครอบครัวสุดท้ายอยู่ตรงนี้/2

เนิ่นนานกว่าจะหยุดร้องไห้ได้ แต่ก็ยังสะอื้นฮัก หน้าแดงจมูกแดงเสียจนน่าสงสาร กองพลละอ้อมกอดออกมา จ้องมองหน้าคนรักพร้อมลูบแก้มเช็ดน้ำตาอย่างที่เคยทำ

"ตาบวมหมดแล้ว ตอนเย็นเด็กๆ จะเข้ามาหานะ อยากให้ลูกถามอีกรึไง" แกล้งทำเสียงดุเล็กน้อย เพื่อให้เจ้าจอมคิดได้และไม่ร้องไห้อ่อนแอให้ลูกเห็น

"ฮึก...ไม่ร้องแล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ