บทที่ 4 กลัวความจริง/2
ทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทเดินอมยิ้มเข้ามาในเรือนรับรองของรีสอร์ต สปายก็แอบเบ้ปากก่อนจะทักเพื่อนด้วยน้ำเสียงนิ่งและแววตาจิกกัด
"มารีสอร์ตทุกเย็น มาหากู หรือมาจีบใครแถวนี้" ไอ้เพื่อนจอมกะล่อนคนนี้ เข้ารีสอร์ตทีไรเป็นอันต้องทักทายส่งยิ้มหวานเชื่อมให้พนักงานแทบทุกคน และมาบ่อยแบบนี้ชักไม่น่าไว้ใจ
"นั่นสิ จีบใครดีล่ะ หนุ่มน้อยคนนี้ดีไหม" กองพลที่รู้ทันเพื่อนพูดขึ้นแล้วมองหนุ่มน้อยด้วยแววตาหวานเชื่อม เด็กน้อยที่ถูกเพื่อนอ้างว่าพามาทำงานใช้หนี้ แต่กลับถูกดูแลไม่ต่างจากลูกเจ้าของรีสอร์ต ทำให้กองพลนึกขำ ร่างสูงเดินเข้าไปหาปังปอนด์ ที่นั่งกินขนมอยู่มุมชมวิวด้านข้างของรีสอร์ต
"ไงครับ หนุ่มน้อย ยังไม่ได้พูดคุยกันเลย" น้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยถาม ทำให้ปังปอนด์ตกใจ ไม่คิดว่ากองทัพจะพูดคุยกับตนด้วยความเป็นมิตรแบบนี้ โดยหารู้ไม่ว่าชายร่างใหญ่ที่ส่งยิ้มใจดีอยู่ในขณะนี้เป็นกองพลไม่ใช่กองทัพ
"เอ่อ..สวัสดีครับ คุณอาของฟ้า"
"หืม? ฮ่าๆๆ นี่มึงยังไม่บอกน้องเขาเหรอปาย" กองพลหัวเราะเสียงนุ่มเมื่อได้ยินประโยคนั้น ส่วนคนถูกถามก็เริ่มบึ้งตึง
เห็นเพื่อนมองหน้าหนุ่มน้อยด้วยแววตาอ่อนโยน สปายก็ทำหน้าเหม็นเบื่อใส่เพื่อนทันที
"ยัง" ชายหนุ่มตอบเสียงแข็งทำเอากองพลส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขำ
"รู้จักน้องฟ้าด้วยเหรอเนี่ย ชื่ออะไรครับ"
"ปังปอนด์" เมื่อกองพลเอ่ยถามเสียงนุ่มสปายก็ตอบคำถามนั้นแทนเสียงแข็ง
"กูไม่ได้ถามมึงครับ"
"กูอยากตอบ" สปายยังคงตอบเพื่อนเสียงแข็ง แต่สายตากลับจ้องมองหนุ่มน้อยด้วยความหวงแหน กองพลที่ดูออกก็ได้แต่หัวเราะในลำคอ
"หึหึ แล้วน้องปอนด์อายุเท่าไหร่ครับ"
"สิบเจ็ด"
"ให้น้องเขาตอบเองบ้างเถอะปาย"
"ก็กูจะตอบให้"
"หึ งั้นมึงตอบคำถามกูนะ มึงพาน้องเขามาในฐานะอะไร"
"ลูกหนี้" สปายตอบอย่างไม่คิด และคำตอบนั้นก็ทำให้หนุ่มน้อยเม้มปากหน้าซึม กองพลจึงนึกอยากแกล้งเพื่อนด้วยการนั่งลงข้างๆ หนุ่มน้อยแล้วยกมือขึ้นลูบหลังมือขาวเบาๆ
"งั้น...กูจีบลูกหนี้มึงนะ"
"ไม่ได้!!!" สปายตาโตรีบปัดมือเพื่อนออก กองพลยิ้มขำแล้วมองเพื่อนด้วยสายตาล้อเลียน
สปายเริ่มเลิ่กลั่กในขณะที่ปังปอนด์ได้แต่มองคนทั้งคู่ตาปริบๆ
"อ่ะ...เอ่อ...ก็ นี่เพื่อนสนิทลูกมึงนะเว้ย!!" สปายให้เหตุผลเพราะกลัวกองพลจะจีบปังปอนด์จริงๆ แต่ประโยคนั้นกลับทำให้เด็กน้อยตาโต
ปังปอนด์มองหน้ากองพลอย่างเพ่งพินิจก่อนจะพูดเสียงเบา
"เป็นพ่อฟ้าหรือเป็นอากันแน่วะ" เสียงบ่นเบาๆ ที่ได้ยินทำให้กองพลหัวเราะขำ มือใหญ่ยกขึ้นขยี้ผมเด็กหนุ่มด้วยเอ็นดู
"ฮ่าๆๆๆ น้องปอนด์นี่ตลกดีนะครับ ว่าแต่...เป็นเพื่อนสนิทน้องฟ้าใช่ไหม" ใบหน้าคมคายที่ส่งยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจัง ทำเอาปังปอนด์นึกหวั่นในใจ กลัวว่าวีรกรรมที่เคยช่วยกันทำกับคับฟ้าจะถูกจับได้
"ค..ครับ เป็นเพื่อนในกลุ่มคับฟ้า" เมื่อได้รับคำตอบ กองพลก็หันไปจ้องหน้าเพื่อนทันที
"หึ ไอ้ปายมึงอธิบายมาสิ มึงพาเพื่อนของลูกกูมาที่นี่ได้ยังไง พามาทำไม"
"ก็ไม่มีไรหรอกน่า มึงมาชวนกูไปเที่ยวใช่ไหม ป่ะ"
"กูเปลี่ยนใจละ น้องปอนด์ไปนั่งคุยกับแด๊ดตรงนั้นดีกว่าครับ" ร่างสูงคว้ามือหนุ่มน้อยเตรียมจะพาเดินหนีสปาย แต่ชายหนุ่มก็รีบดึงแขนเพื่อนไว้
"เฮ๊ยเดี๋ยวๆๆ แด๊ดดี้เลยเหรอ"
"อืม เพื่อนลูก ก็เหมือนลูกกู เรียกแด๊ดดี้มันแปลกตรงไหน น้องฟ้ายังเรียกแบบนี้เลย"
"แต่นั่นฟะ....เอ่อ..ลูกหนี้กู หมดเวลาพักแล้วปอนด์เก็บของ กูจะพาไปทำความสะอาดบ้าน" เพื่อเป็นการตัดปัญหาไม่ให้กองพลได้ซักไซ้ให้จนมุม ชายหนุ่มเจ้าของรีสอร์ตก็รีบพาหนุ่มน้อยเดินออกไปแต่ปังปอนด์ก็ยื้อตัวเองไว้
"เมื่อเช้าทำแล้วนะ"
"ทำใหม่"
"อะไรวะ ดึกขนาดนี้แล้ว ยังจะให้ทำความสะอาดอีกอ่ะ" ปังปอนด์เริ่มบ่นก่อนจะหน้าเหวอ เมื่อถูกดึงมือให้เดินออกไปจากรีสอร์ตทันที
เด็กหนุ่มหันกลับมามองกองพลที่ยืนยิ้มขำก็ได้แต่นึกสงสัยว่าแด๊ดดี้กับอาทัพเป็นคนเดียวกันรึเปล่า แล้วหันกลับไปโวยวายใส่ร่างใหญ่ที่ลากตนเองออกมา
