บทที่ 40 คนหนึ่งสับสน อีกคนสิ้นหวัง/4

หลังจากร้องไห้จนตาบวม ร่างที่เริ่มเพลียจากฤทธิ์ยาก็เริ่มตาปรือแต่ร่างบางก็ยังฝืนไว้แล้วจ้องมองคนตัวโตที่นั่งเฝ้าเพราะความหวาดระแวง ดวงตาใกล้ปิดปรือที่เห็นทำให้ร่างสูงอมยิ้มเล็กๆ

“ง่วงก็นอนสิวะ จะฝืนทำไม” เพียงกองพลพูดขึ้นมา เจ้าจอมก็สะดุ้งเฮือก ร่างบางรีบคว้าผ้าห่มขึ้นกอดเอาไว้แนบอก

“อ..ออกไป”

“หืม?...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ