บทที่ 5 กลัวความจริง/3

กองพลยืนฟังเสียงโวยวายของเด็กน้อย ก็ได้แต่ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วเริ่มคิดถึงลูกชายขึ้นมา ไม่รู้ว่าป่านนี้คับฟ้าจะเป็นยังไงบ้าง ไม่รู้ว่ากองทัพจะดูแลได้ดีแค่ไหน

ทางด้านเจ้าจอม ตอนนี้กำลังเดินอยู่ข้างถนนใจกลางจังหวัด ร่างบางเริ่มหน้างอเมื่อมองข้างทางไม่เห็นมีรถบริการสักคัน

"โอ๊ย! อยู่กลางเมืองขนาดนี้ยังไม่มีแท็กซี่อีกเหรอเนี่ย!" ร่างผอมแห้งที่เดินไปตามทางเริ่มกอดตัวเอง เนื่องจากอากาศเย็น อีกไม่กี่ร้อยเมตรก็จะถึงโรงแรมที่ว่าแล้วเจ้าจอมจึงเร่งเดินไปให้ถึง

ยี่สิบนาทีต่อมา ในที่สุดร่างที่เดินเหนื่อยหอบมาก็เดินมาจนถึงหน้าโรงแรมเป้าหมาย ขาเรียวก้าวเข้าไปหน้าฟร้อนแต่ยังไม่ทันที่จะได้ติดต่อกับพนักงานต้อนรับ ร่างใหญ่ที่คุ้นตาก็เดินออกมาพอดี เจ้าจอมรีบวิ่งเข้าไปหาพร้อมตะโกนเรียกชื่อ

"พี่ปะ.....อื๊อ!!!" มือใหญ่ของใครบางคนที่เดินตามมารีบปิดปาก แล้วลากคนที่ตัวเล็กกว่าเข้าไปหลบหลังกำแพงทันที เจ้าจอมตกใจดิ้นพล่าน พยายามแกะมือใหญ่ออก

"อย่ากัดนะมึง" เสียงทุ้มของคนด้านหลังไม่ได้ทำให้ร่างบางหยุดชะงัก ได้เท่ากับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้า ศิระกำลังเดินออกมาพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาสะสวย กองพลหัวเราะหึในลำคอ เมื่อเห็นศิระเดินกอดเอวหญิงสาวผ่านหน้าไป

ก่อนจะต้องรีบโอบกอดคนตัวบางไว้ด้วยมือข้างที่ว่าง เมื่อเจ้าจอมดิ้นหนีอีกครั้ง ยิ่งอ้อมกอดรัดแน่นมากแค่ไหน คนที่ถูกจับตัวไว้ก็ยิ่งดิ้นรน

 ใบหน้าหวานมีแววตื่นกลัวแล้วเริ่มน้ำตาคลอ เมื่อมองเห็นคนรักพาหญิงสาวคนนั้นขึ้นรถแล้วขับออกไป เจ้าจอมดิ้นหนีอีกครั้งและครั้งนี้กองพลก็ยอมปล่อย และทันทีที่เป็นอิสระร่างบางก็รีบวิ่งออกไปหน้าโรงแรม

"พ..พี่ปลื้ม…"

"หึ ฮ่าๆ วิ่งตามสิ แต่คงไม่ทันแล้วล่ะ" เสียงทุ้มของคนที่เดินตามออกมา ทำให้เจ้าจอมตวัดสายตามองอย่างไม่เป็นมิตร แต่กองพลก็เอาแต่หัวเราะขำ

"เพราะมึง!! ถ้ามึงไม่เสือกจับกูไว้!! พี่ปลื้มก็คงไม่ออกไปแบบนี้!!!" เพราะถ้ากองพลไม่จับตัว ไม่ห้ามเขาไว้ ร่างบางคงได้วิ่งเข้าไปหาแฟนหนุ่มและศิระก็คงไม่ไปกับผู้หญิงแบบนี้

"โง่!! กูช่วยให้มึงตาสว่างแท้ๆ" กองพลเองก็เริ่มหงุดหงิดบ้าง ทั้งๆที่ตั้งใจจะออกไปหาอะไรดื่มแก้เซ็ง กลับต้องมาเจอเรื่องที่เซ็งกว่า

"ไม่น่าเสียเวลาเดินตามมึงเลย"ร่างสูงบ่นอย่างหัวเสีย เพราะกำลังขับรถผ่านแล้วบังเอิญเห็นร่างผอมบางเดินกอดตัวเองเข้ามาในโรงแรม จึงจอดรถแล้วข้ามถนนตามมาหา แต่ตอนนี้กลับถูกด่า ทำเอาโมโห ร่างสูงเดินกลับไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ถนนตรงข้ามกับโรงแรม แล้วขับออกไปทันที

เจ้าจอมมองตามคนแปลกหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่พื้นหน้าโรงแรมอย่างไม่อายใคร ภาพของชายคนรักที่เดินโอบกอดไปกับหญิงสาวยังคงติดตา

"พี่ทำกับผมแบบนี้อีกแล้วนะ" น้ำเสียงเศร้าสร้อย เอ่ยพึมพำกับตัวเอง ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ถูกนอกกาย และไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้รับการให้อภัย

ศิระยังคงเป็นแฟนที่ทำหน้าที่ได้ดีทุกอย่าง แต่กลับมีเพียงเรื่องนี้ ที่ไม่เคยหยุดสักที ต่อให้เขาจะเติมเต็มให้มากแค่ไหน ศิระก็ไม่เคยพอ

ครึ่งชั่วโมงแล้ว ร่างบางที่ยังคงนั่งที่พื้นเริ่มยกมือขึ้นปิดหน้า เสียงหัวเราะสมเพชตัวเองเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้น ท่ามกลางสายตาของบรรดาผู้คนที่มาใช้บริการในโรงแรม เจ้าจอมยังคงนั่งร้องไห้อย่างไม่อายใครทำเอาคนที่เดินกลับมานึกหัวเสีย

"มานี่เลยม่ะ เห็นแล้วสมเพช" เสียงของคนที่เดินกลับมาพร้อมแรงกระชากให้ลุกยืน ทำให้ร่างบางถลาล้มคุกเข่า ร่างบางสะบัดมือออกแล้วเริ่มร้องไห้โวยวายเหมือนเด็ก

"ฮืออ~เพราะมึง! ฮึก ไอ้เหี้ย! เพราะมึงคนเดียว ฮือ~" ร่างสูงแอบขบกรามเล็กน้อยเมื่อถูกตะคอกใส่เสียงแหลม

"กูผิดงั้นสิ"

"เออ!!! ฮึก..เพราะมึง ฮึก ทำให้พี่ปลื้มต้องไป ฮึก กับผู้หญิงนั่น" นอกจากจะโง่แล้ว ก็ยังจะงี่เง่าด้วย กองพลยกมือขึ้นเสยผมด้วยท่าทางสุดเบื่อหน่ายก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หึ ไม่น่าช่วยเลยแม่ง! รู้งี้ปล่อยให้วิ่งออกไปก็ดีจะได้รู้ว่าไอ้เลวนั่นจะเลือกใคร"

"อย่ามาว่าแฟนกู! ฮึก พี่ปลื้มไม่เคยนอกใจกู"

"แต่มันก็ไปเอากับคนอื่น!! หึ เถียงไม่ออกล่ะสิ"

"แล้วมึงเป็นเหี้ยอะไร!! แม่ง! เป็นใครก็ไม่รู้ ฮึก มาเสือกอะไรเรื่องของกู!!"

"กูแค่สงสารควายโง่ๆ อย่างมึง"

"กูไม่ได้โง่!!! กูแค่....ฮึก...พี่ปลื้มเป็นโลกทั้งใบของกู"

"หึ งั้นวันนี้โลกของมึงคงจะแตกแล้วล่ะ" ทันทีที่พูดจบร่างใหญ่ก็ฉุดกระชากลากจูง คนที่ยังคงคุกเข่าให้ไปที่รถ

"โลกสวยนักนะมึง เดี๋ยวกูพาไปเจอความจริง"

"กูไม่ไป! ปล่อย!!! ช่วยด้วยครับ!! พี่!! ช่วยผมด้วย!!! ผมโดนลักพาตัว!!!" จากที่ร้องไห้อยู่ก็แหกปากลั่นให้คนช่วย กองพลจึงรีบรวบตัวคนที่ร้องโวยวายแบกขึ้นพาดบ่า แล้วจับโยนเข้าไปในรถ ปิดประตู แล้ววิ่งอ้อมไปอีกฝั่ง ขึ้นรถและขับออกไปทันที

"จะพากูไปไหน! หรือว่า!!!ป๊าใช่ไหม!! ป๊าสั่งมึงมาใช่ไหม!!! ร..หรือว่าจะเป็น...เฮียใหญ่!!! กูไม่กลับนะ!! กูไม่ไป!!จอดรถ!! กูบอกให้จอด!!จอดสิวะ!!!"

"เฮ๊ย!! เงียบสักทีได้มั้ย!! รำคาญ!!" เมื่อร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ โวยวายลั่นรถพร้อมทั้งกระชากมือใหญ่จนทำให้รถแทบเสียหลัก กองพลจึงตะคอกกลับบ้าง

"แล้วมึงจะพากูไปไหน!!! จอดรถ!!กูบอกให้จอด! ไม่จอดใช่ไหม ได้!!"

"หยุด!!" คนที่ตั้งท่าจะแย่งพวงมาลัยชะงักนิ่งทันที เมื่อมือใหญ่ข้างซ้ายยื่นมาคว้าลำคอขาวแล้วบีบแน่น

"ถ้าไม่อยากตายก็อยู่นิ่งๆ" กองพลเริ่มขู่เสียงเย็น เสี้ยวหน้าถมึงทึงที่เห็นทำให้เริ่มหวาดกลัว

"อึก..ม...มึงเป็นใคร"

"เป็นคนดีที่สมเพชควายอย่างมึง"

"ถุย! คนดี อ๊ะ!!!" แรงบีบลำคอที่เพิ่มขึ้น ทำให้ร่างบางชะงัก เริ่มหายใจติดขัด และเริ่มหวาดกลัวมากขึ้น กองพลที่เห็นอีกคนยอมนิ่งแล้วก็ปล่อยมือก่อนจะเร่งความเร็วรถ จนกระทั่งมาถึงผับแห่งหนึ่ง ผับที่เขาเพิ่งออกมาเมื่อไม่กี่นาที

เพราะหงุดหงิดจากคนหน้าที่โรงแรมจึงมาที่ผับนี้ แต่บังเอิญเจอแจ็กพอตเข้าพอดี ก็เลยนึกอยากให้คนโง่ได้เห็นเองกับตา กองพลจึงกลับมาที่โรงแรม...จนถึงเหตุการณ์ปัจจุบัน