บทที่ 7 กลัวความจริง/5
แววตาดุกร้าวจ้องมองชายหนุ่มหลายคนที่แสดงท่าทางไม่พอใจ ทำให้คนเหล่านั้นนึกหวั่นเกรงต่อสายตาและไม่กล้ามีเรื่อง ร่างสูงจึงได้ประคองคนเมาพาออกมาจากผับไปทันที
"หาเหาใส่หัวอีกแล้วกู เอาไงดีวะ" จะทิ้งไว้ข้างถนนก็คงจะใจร้ายเกินไป ไหนๆ ก็คิดจะเป็นคนดีแล้วก็เป็นให้สุดเลยแล้วกัน
"มึงมีไส้กับเขาไหมวะเนี่ย ผอมฉิบหาย" เพิ่งจะสังเกตอีกคนก็ตอนที่ต้องอุ้มลงมาจากรถ และพาเดินมาที่ห้องพักของคอนโดที่เพิ่งซื้อได้ไม่กี่วัน
" เอาไงต่อละกู" กองพลยืนกอดอกมองคนเมาหลับด้วยแววตานิ่ง แต่พอยืนมองนานๆเข้าก็ชักจะคิดเรื่องสนุกได้ ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงแล้วเริ่มเปลื้องผ้าคนเมา จนกระทั่งเรือนกายขาวผ่องปรากฏอยู่ตรงหน้า
"นอกจากจะช่วยให้มึงตาสว่างแล้ว กูจะช่วยให้มึงใจกล้ามากกว่านี้แล้วกัน หึหึ อย่าลืมขอบคุณกูล่ะ" ทันทีที่พูดจบใบหน้าคมก็โน้มลงกดจูบเบาๆ บนลำคอระหง ก่อนจะเริ่มดูดดุนผิวเนื้อขาวให้ขึ้นรอยช้ำ
ทั่วแผ่นอกเนียนและลำคอระหงเต็มไปด้วยรอยช้ำสีกุหลาบ หากใครได้เห็นก็คงจะคิดว่าผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อนมาและนั่นคือความต้องการของกองพล ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองผลงานตัวเองด้วยแววตาชื่นชม
ผิวกายขาวเนียนที่ประดับด้วยร่องรอยสีแดงกุหลาบ ช่างดูสวยงามชวนหลงใหล และกองพลก็เผลอใจไปกับเรือนร่างนั้น มือใหญ่ลูบไล้ผิวเนียนด้วยรอยยิ้ม ร่างสูงก้มลงจูบเนินอกขาวอีกครั้ง ปลายลิ้นตวัดไล้เลียยอดอกเล็กพร้อมขบกัด ดูดเม้มอย่างหิวกระหาย และยิ่งร่างบางหลุดเสียงครางแผ่วเบา กองพลก็ยิ่งได้ใจ มือใหญ่บีบขยำอกบาง ก่อนจะลากไล้มาตามเอวคอด แต่แล้วกลับต้องขมวดคิ้ว
เมื่อสัมผัสได้ถึงรอยแผลจึงเงยหน้าจากอกบางแล้วหันไปมอง กองพลนึกแปลกใจเมื่อเห็นรอยแผลเป็นคล้ายรอยเย็บที่ชายโครงด้านซ้าย แต่ก็สงสัยได้แค่ไม่กี่วินาทีก็ละสายตาลงมามองเบื้องล่าง กางเกงในแบรนด์ดังถูกดึงถอดออกจากร่างกายทันที
"หึหึ นี่หนอนหรือไม้จิ้มฟันวะ" กองพลหัวเราะลั่นห้องก่อนจะตวัดผ้าห่มคลุมกายให้ แล้วอารมณ์ดีเดินเข้าห้องน้ำ เตรียมอาบน้ำนอนและกระทำการบางอย่างเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่คลั่งค้างของตัวเอง
หลายนาทีต่อมา ร่างสูงยังคงนอนลืมตาในความมืด นอนไม่หลับขึ้นมาซะงั้น นานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้มีคนนอนเคียงข้างแบบนี้
กองพลหันมองร่างเล็กที่หลับสนิทด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในใจ ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเบาๆ พาใครไม่รู้มานอนในห้องแบบนี้ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
ตุ๊บ! บ่นให้ตัวเองแล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อร่างที่นอนหลับพลิกตัวเข้าหา ขาเรียววางพาดทับหน้าขาของร่างใหญ่ พร้อมกับแขนเล็กยกขึ้นกอดเอวแล้วขยับตัวเองเข้าซุกอกล่ำ
"หึหึ มึงเล่นเองนะ" กองพลยิ้มขำก่อนจะขยับตัวดึงร่างเล็กให้นอนเกยอก แล้วกอดเอาไว้ให้นอนหลับในอ้อมกอดอุ่น ร่างสูงหลับตาลงด้วยรอยยิ้มและหวังว่าวันรุ่งขึ้น จะมีเรื่องสนุกให้ทำ
