บทที่ 89 ในวันที่ฝนพรำ

หลังจากวันนั้น เจ้าจอมก็เริ่มเปิดใจมากขึ้นแต่ก็ยังไม่กล้ารักทั้งชีวิต เพราะกลัวจะถูกหักหลังเหมือนที่ผ่านมาและกองพลก็เข้าใจดี

"แต่กูยังหวังว่ามึงจะรักกูนะ"

"ก็....หวังต่อไปเถอะ ฮ่าๆๆ " เสียงหัวเราะสดใสของคนที่กำลังนั่งขัดสมาธิบนพื้นหน้ากระถางดอกไม้ ทำให้กองพลที่ยืนรดน้ำต้นไม้ข้างกำแพงส่ายหน้าน้อยๆ รู...