บทที่ 100 ลางสังหรณ์ [2] 1/2

"ไหนครับ"ผมพยายามเพ่งมองหาไปตามที่เรียวนิ้วของคนตัวเล็กชี้ไป อั่งเปาทำท่าจะเปิดประตูลงไปเเต่ผมรั้งเอาไว้ซะก่อน เพราะถ้ามันอยู่เเถวนี้จริงเราสองคนก็คงจะไม่ปลอดภัยเเน่นอน

"ผมจะไปลากคอมันเข้าคุก"คนข้างๆ พูดกรอดไรฟัน พอผมหันไปมองตรงที่เดิมอีกทีเห็นเเค่ผู้ชายใส่ชุดดำวิ่งหายไปเเวบๆ เเต่นี่มันรั้วของโรงพยา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ