บทที่ 11 นอนค้างสักคืนสิ 1/3
ผมกลั้นขำมองหน้าไอ้โฮมที่มันกำลังทำเหมือนตัวเองเป็นฮีโร่ปกป้องเหล่าร้ายที่ตามรังควาน เฮ้อ ผมล่ะปวดหัวกับพวกมันจริงๆ ไอ้หมอกนี่ก็นั่งลอยหน้าลอยตาใส่เขาอีก เเต่ถ้าไอ้นั่นมันเข้ามาผมว่าไอ้หมอกก็คงซัดเหมือนกันเเหละ
"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง"มันชี้หน้าไอ้หมอกเเต่สายตานี่สั่นระริก ท่าทางจะกลัวปืนปลอมไอ้โฮมมันเเหงเเก๋
"รีบมาเอาคืนนะครับ"
"เดี๋ยวก็ได้ตายทั้งหมู่คณะหรอกได้สัส ไม่เข้าเรื่องนะมึง.."ผมพูดพลางทำท่าเชือดคอให้มันดู เเต่สายตาผมกลับหันไปเห็นร่างเล็กขาวๆ ที่คุ้นตาเอาซะก่อน ไอ้เด็กเเสบมันกำลังเดินออกมาหน้าตึกคณะพอดี หน้าตาดูง่วงๆ ด้วยนะนั่น ตลกชะมัด
"เห้ยๆ น้องเปามาว่ะ ทำไมวันนี้เลิกเรียนช้าจังวะ"
"เสือก"ว่าด้วยเรื่องนี้จัดการด่าไอ้หมอกมันซะเลย
"ไปเหอะว่ะโฮม สงสัยเเถวนี้คงมีคนต้องการความเป็นส่วนตัว"
"ไอ้เหี้ยหมอก! "
"ลาครับที่รัก"
"ไอ้สัสโฮม"
ผมถอดรองเท้าเตรียมจะปาเเม่งสองคน ก่อนที่มันจะบิดรถกันออกไปจากรั้วมหาวิทยาลัย นี่ขนาดผมรวมตัวกันเเค่สามคนนะถ้าเกิดครบห้าคนนี่ไม่อยากจะคิดเลยว่าความจัญไรมันจะอลังขนาดไหน
ว่าเเล้วผมไปรับน้องเปาหน่อยดีกว่า เสื้อยังเลอะคราบน้ำเเดงอยู่เลยเนี่ย ซักน้ำเปล่าธรรมดามันไม่ออก สงสัยว่าคืนนี้คงต้องกักตัวเขาเอาไว้ซักเสื้อเเล้วล่ะ ฮึ!
"ตาเถร! "
ผมเเกล้งขับรถมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวจนคนที่โดนเเกล้งเซถลาไปข้างหลังเล็กน้อยเกือบจะล้มเเต่โชคดีที่ก้านพลูคว้าร่างเอาไว้ทัน นี่ยืนด้วยกันเเยกไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าใครผู้หญิงผู้ชายตัวเล็กพอๆ กันเลย
"ไอ้พี่เวร! "
"ขึ้นรถมาสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง"
"ส่งไปไหนฟร่ะ เมื่อกี้จะส่งไปลงนรกหรือไง! บ้านใครเขาให้ขี่รถย้อนศร! ห๊า! "
น่าเเปลกที่ผมชอบเห็นริมฝีปากกับเเว่นหนาๆ ของเขายืนตวาดเเว้ดๆ เหมือนป้าข้างบ้านไอ้หมอกมัน เเต่เอาเข้าจริงดูทำอะไรก็น่ารักไปหมดอะ ยิ่งทำหน้ายู่ๆ ใส่ผมยิ่งโคตรน่ารัก เด็กน้อยจะรู้ตัวเองไหมเนี่ย ถ้าเมื่อเช้าไม่ปากร้ายนะจะน่ารักกว่าเดิมร้อยเท่า พันเท่า ล้านเท่าเลยเอ้า!
"ขี้โวยวายชะมัด"
ผมก้าวลงจากลงก่อนจะเดินเข้าไปเเบกคนตัวเล็กขึ้นมา เเต่มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกพอเจ้าตัวรู้ว่ากำลังโดนอุ้มเท้ามือไม้รัวมาอย่างกับไม้กลอง
"พี่ยืมตัวเพื่อนเราไปเรียนทำขนมก่อนนะ ..ก้านพลูก็กลับดีๆ นะครับ ไว้วันหลังพี่จะไปส่ง"
"พี่คะ ..คือเรื่องที่่จะไปทำเลซิกตา"เธอพูดเสียงเบามากเเต่ผมก็พอจะจับใจความได้
"อ่อ ไว้พรุ่งนี้นะครับ พี่จะมารับเรานะ"
ผมวิ๊งค์ใส่คนตรงหน้าไปทีนึง ก่อนจะกัดฟันเเบกไอ้เเสบมันมานั่งซ้อนบนมอเตอร์ไซค์ ผมจับหมวกกันน็อคตัวเองยัดใส่หัวคนตัวเล็กไปพร้อมกับเคาะกระโหลกไปทีนึง พอได้จังหวะที่ไอ้เเสบมันกำลังหัวร้อนอยู่ผมก็รีบคร่อมรถเเล้วบิดตัวทันที
ขืนช้ากว่านี้มันได้กระโดดลงจากรถพอดี -.-
"ทำไรของพี่เนี่ย"
"เดี๋ยวเราก็ต้องไปเรียนกับพี่อยู่ดี"
"อ่อ.."
สายตาผมมองถนนเเต่เรียวคิ้วผมมันขมวดเข้าหากันเเน่น คนข้างหลังไม่โวยวายหรือด่าทอผมเลยสักนิดเดียว เเต่กลับนั่งนิ่งๆ มือกำชายเสื้อผมกันตก น่าเเปลกลืมกินยาเขย่าขวดหรือไงวะเนี่ย
"พี่ๆ "
"เรียกพี่เคนจะน่ารักกว่านะ"ผมว่าเสียงต้านลม
"พี่เคน.."เปาพูดออกมาด้วยเสียงที่นุ่มเเต่ปลายเสียงโคตรเบา โชคดีที่ผมขับรถไม่เเรงเลยมีเเต้มบุญที่ได้ยินเขาเรียกชื่อผมในโทนนี้ ฟังเเล้วใจอ่อนยวบฉิบหายเลยอะครับ
เชี่ย ..เอาซะผมไปไม่ถูกเลย
"ว่าไงครับ"
"..โทษ"
"ว่าไงนะ"
ผมตะโกนถามออกไป เพราะตอนนี้มันไฟเขียวเเล้วผมเลยเร่งเครื่องเเล้วมันกลบเสียงเล็กๆ นั่นเเทบหมด เเต่พอถามกลับไปอีกทีไอ้ตัวเล็กข้างหลังมันก็เงียบไปซะเเล้ว
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเราสองคนก็เดินทางมาถึงร้านเบเกอรี่ผมเรียบร้อย ไม่ได้อวยร้านตัวเองเเต่ลูกค้าเยอะทุกคนเลยนะครับ ส่วนใหญ่จะเป็นลูกค้าหญิงเเล้วก็เด็กเล็กๆ มากกว่า
อ้อ ผมลืมบอกไปสินะครับว่าผมชอบเห็นรอยยิ้มคนอื่นที่ได้กินของอร่อยๆ จากร้านของเรา :)
"พี่เคนเดี๋ยวก่อน"
เสียงเรียกปนหัวร้อนของคนด้านหลังทำเอาผมต้องรีบหันไปมองทันที อั่งเปายื่นหมวกกันน็อคมาให้ผมด้วยท่าทีเเปลกสายตาไม่ได้หาเรื่องผมเหมือนเมื่อเช้าเเล้วซึ่งมันก็ดีผมยังไม่อยากเสียเงินซ่อมร้านใหม่ให้กับเจ้าเด็กเเสบนี่หรอก
"ขอโทษนะเรื่องเมื่อเช้า ไม่คิดว่านั่นจะเป็นช็อคโกเเลตของเชฟ.."
"เมื่อกี้ว่าไงนะ"ผมชะงักฝีเท้าลงพร้อมกับหันไปเลิกคิ้วถามเขาใหม่ ที่จริงได้ยินหมดเเล้วเเหละที่พูดเเต่ผมเเค่ชอบให้เขาพูดอะไรที่มันฟังดูน่ารักๆ เเบบนี้เหมาะกับหน้าตาดี เเต่ถ้าไม่เเว่นหนาๆ บนหน้าอาจจะทำให้น่ารักกว่าเดิมก็ได้ ผมว่า
"ขอโทษเมื่อเช้าที่ทำนิสัยไม่ดีใส่ เอาเป็นว่าขอโทษ ..ขอโทษจริงๆ เพื่อนเชฟมาบอกเเล้วว่านั่นของเชฟ"
อ่า เรื่องนี้สินะ ..นอกจากจะเรียกพี่ฟังดูเเล้วใจยวบเเล้ว เรียกเชฟนี่ยิ่งใจสั่นเข้าไปใหญ่ เวลาเรียนผมเป็นคนสั่งให้เรียกว่าเชฟเองเเหละที่นี่ใครก็เรียกผมเเบบนั้น เเต่นอกรอบก็อย่างที่เห็นเมื่อเช้าครับทุกท่าน
"เปลี่ยนจากขอโทษเป็นอย่างอื่นได้ไหม เสื้อพี่ก็เลอะ.. เเถมยังอายคนอื่นอีก อันนั้นตั้งใจทำมากด้วย"ผมเบะปากทำหน้าตาทำตาให้หน้าสงสารมากที่สุด คนตรงหน้าถอนหายใจออกมาเเรงๆ เเล้วสวนประโยคกลับมา ทำเอาผมตื่นตัวซู่ซ่าเลยล่ะครับ
"อยากได้อะไรก็ว่ามา.. ลีลาเยอะจริง"
"คืนนี้ก็นอนค้างที่ห้องพี่สักคืนสิครับ เเล้วเดี๋ยวจะบอกว่าอยากได้ ..อะไร"
