บทที่ 20 อั่งเปาน่าเป็นห่วงสุด 1/2
ฟุ่บ!
ผมผลักเขาล้มลงนอนราบกับโซฟาก่อนจะโถตัวขึ้นไปคร่อมเขาเอาไว้มือยังคงกำคอเสื้อเขาแน่ สายตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวแต่อย่างใด แต่ผมอ่านมันออกมันเป็นแววตามันมีความเจ้าเล่ห์ของสุนัขจิ้งจอกชัดๆ
นอกจากจะหลบหลีกได้เก่ง ..เขายังหลอกให้ผมตายใจว่าเขาเป็นคนดี
ได้ดิ ..เราจะได้เห็นดีกันแน่
“แล้วเราคิดว่ายังไงล่ะครับ” เขากระตุกยิ้มมุมปาก
“ไอ้เลว!”
"ใจร่มๆ ก่อน พี่อธิบายได้.."เขายกมือขึ้นเหนือหัวทั้งสองข้าง เหมือนต้องการจะโบกธงขาวว่าขอยอมสงบศึก ผิดกับผมที่ถือปืนรบเตรียมจ่อยิงกบาลเขาเรียบร้อย
“พี่มีข้อแลกเปลี่ยนสนใจหรือเปล่า..”
“สนกับผีเหอะ พี่ทำบ่อยหรือเปล่าวะล้อเล่นกับความเชื่อใจคนอื่น ..เห้ย ถามจริง” ผมพูดไปจะร้องไห้ไป ครั้งแรกของผมเป็นของเสือร้ายอย่างเขางั้นหรอ มันยุติธรรมกับผมงั้นหรอ?
“หมากเกมนี้พี่ต้องการเรา” เขาว่า
“ความรู้สึกคนเราไม่ใช่เกมกระดาน อย่ามาพูดจาหมาๆ ขอร้อง”
“หึๆ ใจเย็นๆ สิครับเด็กน้อย” เขาว่าพลางเอามือมาลูบหัวผมปอยๆ
“ต้องการอะไรกันแน่วะ ..ต้องการอะไรกันแน่ ..บอกมาดิวะ”
ผมก้มหน้าลงกับแผงอกของเขา ยกมือขึ้นทุบแขนทุบอกเขาระรัว ทำไมคนแรกต้องเป็นเขาด้วยวะ ทำไมครั้งแรกของผมต้องเป็นผู้ชายสารเลวคนนี้ ปกติผมเป็นคนที่ร้องไห้ยากมากแต่ตอนนี้ผมเสียใจ ..ผมเสียใจกับเรื่องเมื่อคืน
คนเรามันจะเหี้ยได้ขนาดนี้เลยหรอวะ!
“พี่อยากให้เรามาคบกับพี่”
“ว่าไงนะ..”
“พี่อยากให้เราคบกัน” เขาย้ำเสียงแข็ง
“ฝันกลางวันอยู่หรอวะ อยากโดนต่อยเรียกสติหรือไง!”
ผมสะอื้นไห้เบาๆ ก่อนจะเอาหน้าที่เลอะน้ำตาเช็ดเสื้อนักศึกษาของเขา ผมไม่สนใจแล้วว่าตอนนี้อะไรจะเกิดขึ้น สิ่งที่เสียไปผมเอากลับมาไม่ได้ เเละไอ้สิ่งที่เขาพูดออกมามันโคตรจะบ้า แล้วก็ไร้สาระสิ้นดี ผมไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก ..ผมจะทำได้ยังไงกัน ก็ก้านพลูมัน..
“เอาสิ ถ้าเรื่องนี้ไปถึงก้านพลูพี่ก็อยากจะรู้ว่าเราเองจะทำยังไง..” เสียงขู่เเข็งของเขาทำเอาผมตัวชาพูดอะไรไม่ออก ไปต่อก็เเทบจะไม่ถูก
ทำไมเรื่องนี้มันถึงเกิดขึ้นได้.. เขากำลังคิดทำอะไรกันเเน่!
“อะไรนะ..”
“คิดได้แล้วโทรมาหาพี่ก็แล้วกัน พี่เมมเบอร์ในเครื่องเราแล้ว..”
“.....”
"รีบคิดซะ พี่มีเวลาให้เราไม่มาก.."
"....."
“ถ้าคบเราก็เป็นแฟนกัน.. ถ้าไม่คลิปของเราพี่จะปล่อยมันเอง.. เชื่อพี่เถอะอยู่ใกล้เสือเเบบพี่ไม่น่ากลัวเท่าอยู่ใกล้เพื่อนเราหรอก”
