บทที่ 26 ก้าวเดียวปล้ำแน่ 1/2

เเต่ทว่า..

ฟุบ

ผมชะงักฝีเท้าลงทันทีที่เจอคนตัวสูงกว่ายืนดักหน้าเอาไว้ ผมไล่มองตั้งแต่เท้าขึ้นไปยันหัวทันที และผมก็รู้ตัวเองดีว่าตอนนี้ภัยมาเยือนถึงตัวผมเรียบร้อยแล้ว พอเงยหน้าถึงได้รู้ว่ามันเป็นใคร คนตรงหน้าแสยะยิ้มมุมปากชวนน่าขนลุก

ไอ้เหี้ยแว่นที่ผมกระทืบมันวันนั้นนี่หว่า

“มึงมาที่นี่ทำไม”

“หึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ