บทที่ 46 ขอโทษที่ปกป้องเราไม่ได้ 1/3

"ดูสิคะ ขนาดกำลังจะตายทั้งคู่ยังโทรมาหาพี่อีกค่ะ น่าสมเพชซะไม่มี"เธอว่าเเล้วหัวเราะเหมือนเเม่มดในเทพนิยายที่เเม่ของผมเคยเล่าให้ฟังก่อนนอนตอนเด็กๆ ก้านพลูกดรับสายที่อั่งเปาโทรเข้ามาหาผมเเล้วอย่างไม่ลังเล เธอเองกดเปิดลำโพงเพื่อที่ผมจะได้ยินเสียงของเขาชัดเจน

'ขอร้องปล่อยผมไปเถอะนะ..'

"อะ..อั่งเปา"ริม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ